บทที่ 470 ทางเลือกสองทาง
แววตาของเมิ่งฉีฮ่วนพลันเย็นเยียบลงทันควัน ทว่าภายใต้หน้ากากที่สวมอยู่ หมอผีไม่อาจมองเห็นสีหน้าของเขาได้ “กู่ปลิดชีพนี้ โดยปกติแล้วมักเป็นการแลกด้วยชีวิตต่อชีวิต คาดว่าก่อนที่แม่นางผู่นี้จะมีอาการผิดปกติ รอบกายของนางย่อมต้องมีผู้ที่สิ้นใจไปก่อนหน้า
เพียงแต่ผู้น้อยมิอาจทราบได้ว่ามีความแค้นฝังลึกเพียงใด ถึงขั้นต้องใช้วิธีการที่โหดเหี้ยมเยี่ยงการแลกชีวิตเช่นนี้!”
แลกด้วยชีวิตต่อชีวิต!
เป็นจี้ซินเยว่ หรือว่ามารดาของจี้ซินเยว่กันแน่?
เมิ่งฉีฮ่วนหลุบตาลง เขาหลงลืมไปได้อย่างไร ในเมื่อตระกูลเฉินมีความสัมพันธ์อันดีกับจงเจิ้งเซวียนมานานหลายปี ตระกูลเฉินย่อมอาจจะมีกู่ที่จงเจิ้งเซวียนเคยมอบให้เพื่อผูกมิตรไว้บ้าง!
ถึงแม้เฉินเหอหยวน สามีของจี้ซินเยว่จะเป็นฝ่ายสนับสนุนฮ่องเต้มาโดยตลอด แต่เขาก็สิ้นชีพไปนานแล้ว มิอาจรับประกันได้ว่าจี้ซินเยว่จะ ไม่เกิดใจอกตัญญูคิดอ่านเป็นอื่น!
“ตามปกติแล้ว กู่ปลิดชีพนั้นไร้หนทางเยียวยา ทำได้เพียงเฝ้ามองผู้ต้องกู่ค่อยๆ สูญสิ้นพลังชีวิตไปทีละน้อย ทว่ามีจุดหนึ่งที่ผู้น้อยยังไม่กระจ่าง คราที่ผู้น้อยลองเจาะเลือดของแม่นางผู่นี้ออกมา
กลิ่นอายของเลือดบ่งบอกว่านาง ควรจะสิ้นใจไปนานแล้ว แต่เหตุใดจนถึงยามนี้นางกลับยังคงมีลมหายใจอยู่” หมอผีเอ่ยไปพลางเดาะลิ้นด้วยความประหลาดใจ
“หากเจ้าบอกว่ากู่ปลิดชีพไร้ทางแก้เป็นปกติ” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยขึ้นเรียบๆ “เช่นนั้นย่อ
