ยว่หานกลายเป็นสัตว์ป่าเด็ดขาด
เวลาล่วงเลยไปอีกสองวัน หลี่เยว่หานยังคงใช้ชีวิตอย่างสงบและผ่อนคลาย กลับกลายเป็นถังซีฟานเสียเองที่เริ่มจะกระวนกระวายใจ
“นี่ เจ้าไม่อยากรู้เลยหรือไงว่าโลกภายนอกเกิดอะไรขึ้นกับตัวเจ้าบ้าง?” ถังซีฟานเอ่ยถามอย่างขัดใจ
“ข้าก็อยากรู้นะ” หลี่เยว่หานตอบเรียบ ๆ “แต่รู้ไปจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อแดนราชันไร้เทียมทานขังข้าไว้ที่นี่ ออกไปก็ไม่ได้ แถมยังไม่อาจล่วงรู้สถานการณ์ข้างนอกได้เลย” เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ในใจของหลี่เยว่หานก็เริ่มมีความร้อนรนผุดขึ้นมา
แม้เมิ่งฉีฮ่วนจะเป็นคนสุขุมเยือกเย็น แต่หลี่เยว่หานรู้ดีว่า คนที่มีนิสัยเช่นนี้ หากถึงคราวที่สติหลุดขึ้นมา จะน่ากลัวเกินกว่าจะคาดเดาได้
ในยามที่เผชิญกับอำนาจราชศักดิ์ที่ย้ายยวน เมิ่งฉีฮ่วนอาจดูสงบนิ่งราวกับเป็นเพียงคนนอกที่เฝ้ามองโลกใบนี้ แต่หลี่เยว่หานรู้ซึ้งว่า ในมือของเขานั้นกุมขุมกำลังที่สามารถสั่นคลอนและล้มล้างแคว้นตงฮั่นได้ทุกเมื่อ ที่เขายอมเลือกเดินในเส้นทางที่ซับซ้อนยุ่งยาก ก็เพียงเพื่อให้จงเจิ้งอวี่ขึ้นครองบัลลังก์ได้อย่างราบรื่นที่สุดเท่านั้น
ทว่านางก็สุดจะรู้ได้ว่า ยามที่ชายผู้นั้นต้องเผชิญหน้ากับร่างที่ไร้สติและรวยรินของนาง เขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร
เมื่อคิดถึงเมิ่งฉีฮ่วน หัวใจของหลี่เยว่หานก็พลันบีบคั้นขึ้นมาอีกครั้ง
ถังซีฟานมองดูหลี่เยว่หานแล้วก็นึกรู้ว่านางกำลังมีเรื่องหนักใจ แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยปากถามอะไ
