บทที่ 467 คืนเส้นผมให้เจ้า
เมื่อเห็นจิ้งจอกนิ่งเงียบไป หลี่เยว่หานจึงเอ่ยยิ้ม ๆ อย่างราบเรียบ “เจ้าคงจะพอมีความรู้เรื่องแดนราชันไร้เทียมทานอยู่บ้าง ถึงได้กล้ามาต่อรองกับข้า แต่เจ้าเคยคิดหรือไม่ แม้ข้าจะรับปากเงื่อนไขของเจ้า ทว่าในที่แห่งนี้ข้าคือผู้กุมอำนาจปกครองสูงสุด การจะกลับคำพูดสำหรับข้าแล้วไม่ใช่เรื่องยากเลยสักนิด”
ได้ยินดังนั้น จิ้งจอกก็แยกเขี้ยวใส่ตามสัญชาตญาณ แต่ครู่ต่อมามันก็รีบดึงสติกลับมาได้ว่านั่นไม่ใช่ความคิดที่แท้จริงของตนเอง มันจึงตกตะลึงไปอีกครา
“รู้สึกตัวแล้วใช่ไหม ข้าสามารถปลุกสติของเจ้าขึ้นมาได้ และก็ทำให้เจ้ากลับไปสู่ความมืดบอดได้เช่นกัน” หลี่เยว่หานยังคงมีรอยยิ้มประดับใบหน้า “เช่นนี้แล้ว เจ้าคิดว่าตนเองยังมีสิทธิ์มาต่อรองกับข้าอีกหรือ?”
จิ้งจอกดูเหมือนจะเริ่มเข้าใจสถานการณ์แล้ว มันมองหลี่เยว่หานด้วยสายตาจริงจัง “ถ้าอย่างนั้น ก่อนที่ข้าจะเล่า เจ้าช่วยให้รางวัลเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อเป็นกำลังใจให้ข้าก่อนได้หรือไม่?”
หลี่เยว่หานพยักหน้าตกลง
“ช่วยให้ข้าคืนร่างมนุษย์สักส่วนหนึ่งได้ไหม?” ความคิดของจิ้งจอกนั้นเจ้าเล่ห์นัก ขอเพียงสตรีตรงหน้ายอมให้มันคืนร่างมนุษย์เพียงบางส่วน มันก็จะสามารถเรียก ‘อาวุธคู่กาย’ ออกมาได้ ถึงตอนนั้นการจะสังหารนางให้ตายใจก็เป็นเรื่องง่ายนิดเดียว
หลี่เยว่หานโบกมือเบา ๆ เป็นสัญญาณบอกจิ้งจอกว่านางลงมือแล้ว และให้มันเริ่มเล่าได้เลย
จิ้งจอกมองดูขาจิ้
