งจอกทั้งสี่ข้างของตนเองอย่างไม่เข้าใจ ขณะกำลังจะถามว่านางคืนสภาพส่วนไหนให้ เส้นผมสีดำขลับยาวสลวยก็ทิ้งตัวลงมาจากหัวของจิ้งจอกทันที พร้อมกับเสียงของหลี่เยว่หานที่ดังขึ้น
“ข้าไม่รู้ว่าพวกผู้บำเพ็ญเพียรอย่างพวกเจ้าจะคิดฆ่าข้าหรือไม่ เพราะข้าเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่ไร้กำลังวังชา การให้เจ้าคืนร่างมนุษย์ในส่วนที่อาจเป็นอันตรายนั้น ข้าเกรงว่ามันจะไม่ปลอดภัยนัก… ข้าเลยคืน ‘เส้นผม’ ให้เจ้าก็แล้วกัน”
จิ้งจอก ???
ฝ่ายถังซีฟานกลับมีน้ำใจ ช่วยรวบเส้นผมที่ดกดำเงางามเหล่านั้นขึ้นมาให้ จิ้งจอกถึงกับทรุดตัวนั่งลงกับพื้นและเริ่มตั้งคำถามกับชีวิตการเป็นจิ้งจอกของตนเองทันที
“ถ้าเจ้าไม่เล่า ข้าจะค่อย ๆ ถามเจ้าไปทีละเรื่องก็แล้วกัน” หลี่เยว่หานเห็นจิ้งจอกดูหมดอาลัยตายอยากก็นึกรู้ว่ามันคงถูกทำลายความมั่นใจเข้าให้แล้ว นางจึงเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาเอง
“เจ้าชื่ออะไร?” หลี่เยว่หานถามคำถามที่ง่ายที่สุด
ก่อนหน้านี้ที่ถังซีฟานเผลอหลุดชื่อตัวเองออกมาแล้วมีท่าทีตื่นตระหนก เป็นเพราะในยุคบรรพกาลที่เขาอยู่ ทุกคนต่างระแวดระวังไม่ให้ใครรู้ชื่อจริง เนื่องจากยุคนั้นมีวิชาคุณไสยมนต์ดำที่สามารถทำของใส่คนผ่านชื่อได้ แต่จะแม่นยำแค่ไหนไม่มีใครรู้ เพราะถังซีฟานในยุคนั้นก็เป็นแค่ ‘ม้าบื้อ’ ตัวหนึ่งเท่านั้น
“ข้า…” จิ้งจอกชะงักไปครู่หนึ่ง “ข้าชื่อหูต้าลี่…”
เอาเถิด… เป็นชื่อที่ดูซื่อ ๆ เรียบง่ายดี
“เจ้าถูกขังอยู่ในแดนราชันไร้เทียมทา
