นตั้งแต่เมื่อไหร่?” หลี่เยว่หานถามต่อ
“จำไม่ได้แล้ว”หูต้าลี่เป็นจิ้งจอกตัวผู้ ซึ่งก่อนจะกลายสภาพเขาก็คือบุรุษผู้หนึ่ง ตอนนี้เขานั่งแหมะลงกับพื้นด้วยความจนใจ “อาจจะหมื่นปี? หรืออาจจะล้านปี? แต่ข้ารู้ว่าทุกครั้งที่แดนราชันไร้เทียมทานกลืนกินใครเข้าไปสักคน มันจะขยายขนาดใหญ่ขึ้นเล็กน้อย ส่วนจะใหญ่ขึ้นแค่ไหนนั้น ขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของคนที่ถูกกลืนกินเข้าไป”
เมื่อได้ฟัง หลี่เยว่หานก็แอบสูดลมหายใจเข้าลึก
แดนราชันไร้เทียมทานนั้นกว้างขวางจนไร้ขอบเขตเรื่องนี้นางมั่นใจดี และเมื่อหูต้าลี่บอกว่าวิธีการขยายพื้นที่มิติคือการ ‘กินคน’ มันก็น่ากลัวจนนางอดคิดไปไกลไม่ได้…
“ใครเป็นคนจับเจ้าเข้ามา? และคนคนนั้นชื่ออะไร?” หลี่เยว่หานถามอีกครั้ง
“เทพธิดามู่หลี” หูต้าลี่ฝืนยิ้มอย่างขมขื่น “ข้าเป็นผู้ที่เทิดทูนบูชานาง ข้าติดตามนางไปโลกแล้วโลกเล่า จนกระทั่งวันหนึ่งเทพธิดามู่หลีถูกลอบทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส นางจึงเลือกขังข้าไว้ในแดนราชันไร้เทียมทาน เพื่อสูบเอาพลังตบะในตัวข้าไปใช้รักษาอาการบาดเจ็บของนาง”
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ไม่ได้มาจากยุคบรรพกาลน่ะสิ?” ถังซีฟานถามด้วยความประหลาดใจ
“ข้าไม่ใช่” หูต้าลี่เหลือบตาจิ้งจอกมองถังซีฟาน “เพราะข้าอยู่กับเทพธิดามู่หลีมานาน ข้าจึงรู้จักแดนราชันไร้เทียมทานดี หากข้าถูกปลุกสติให้ฟื้นขึ้นมาแต่ไม่ได้ฆ่าเจ้าของมิติ ข้าเองก็คงจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานก่อนจะแตกสลายหายไปจากโลกนี้เช่นกัน
