บทที่ 466 จิ้งจอกปรากฏกาย
เมื่อได้ฟังถึงตรงนี้ หลี่เยว่หานก็สูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง “สรุปคือ ความจริงแล้วเจ้าต่างหากที่เป็นเจ้าของเศษเสี้ยวจิตสำนึกนั่น?”
ถังซีฟานพยักหน้ายอมรับแต่โดยดี “ข้าไม่รู้ว่าชาติปางก่อนของข้าเป็นอย่างไร แต่ทันทีที่ข้าก้าวเข้าสู่แดนราชันไร้เทียมทาน ข้าก็สัมผัสได้ถึงจิตสำนึกนั้นทันที ข้ากลัวว่าบรรพชนเหยี่ยวดำจะโยนข้าออกไปในตอนนั้นทันที
ข้าจึงรีบกลายร่างเป็นสัตว์ป่าเพื่อหลบซ่อน บรรพชนเหยี่ยวดำหาข้าไม่พบ และเขาก็ไม่ได้ใช้แดนราชันไร้เทียมทานอีกเลยเป็นเวลานาน ส่วนข้าด้วยความระแวงว่าจะถูกเขาจับได้ จึงคงสภาพร่างสัตว์ป่าเอาไว้ตลอด”
“หลังจากหลอมรวมกับเศษเสี้ยวจิตสำนึก ข้าเคยมีอำนาจปกครองอยู่ส่วนหนึ่ง และยังสามารถดักจับพลังตบะที่บรรพชนเหยี่ยวดำสูบเข้ามาได้บ้าง แต่ชายผู้นั้นเจ้าเล่ห์เกินไป ข้าจึงไม่กล้าลงมือบ่อยนัก
ประกอบกับการคงร่างสัตว์ป่าเอาไว้เป็นเวลานานมันบั่นทอนพลังของข้ามาก เมื่อข้าไม่สามารถชิงอำนาจปกครองกลับมาได้ทั้งหมด ในที่สุดสติของข้าก็ดับวูบลงและกลายเป็นส่วนหนึ่งของแดนราชันไร้เทียมทานไปโดยปริยาย”
หลี่เยว่หานพยักหน้ารับฟังนิ่ง ๆ โดยไม่กล่าวอะไร
นางมั่นใจว่าถังซีฟานไม่ได้โกหก เพราะในขณะที่เขาพูด อำนาจปกครองของนางได้เข้าควบคุมเขาไว้ทุกฝีเก้า บังคับให้เขาไม่อาจปิดบังรายละเอียดแม้เพียงนิดเดียว ซึ่งนั่นก็ส่งผลให้ถังซีฟานเพิ่งจะมารู้สึกตัวเอาตอนพูดจบว่าตนเ
