บทที่ 468 ท่านเก้าแห่งเมืองเทียนซิงอู่เหอปรากฏกาย
แม้ว่าหลี่เยว่หานจะพยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว แต่ดวงจิตของหูต้าลี่ จิ้งจอกป่าตัวนั้นก็ยังคงแตกสลายไปในที่สุด นางมองดูจิ้งจอกที่นั่งเหม่อลอยอย่างไร้สติสัมปชัญญะอยู่ตรงหน้าแล้วก็ได้แต่ทอดถอนใจ ก่อนจะยอมปล่อยมันกลับคืนสู่พงไพรไปตามยถากรรม
เทพธิดามู่หลีและบรรพชนเหยี่ยวดำเห็นได้ชัดว่าไม่ได้อยู่ในยุคสมัยเดียวกัน และจากที่ถังซีฟานรู้จักบรรพชนเหยี่ยวดำมา ชายผู้นั้นไม่ใช่คนประเภทที่จะฆ่าตัวตายแน่นอน เพราะคนบางคนเกิดมาก็ไร้ซึ่งมโนธรรมสำนึกในจิตใจ ทว่าระหว่างเทพธิดามู่หลีกับบรรพชนเหยี่ยวดำ ใครจะมาก่อนมาหลังนั้นก็สุดที่จะสืบทราบได้
แม้ว่ายุคบรรพกาลจะดูเก่าแก่มากแล้ว แต่ใครจะรู้เล่าว่าก่อนยุคบรรพกาลนั้น จะมียุคที่เก่าแก่ยิ่งกว่านั้นอีกกี่กัปกี่กัลป์
ถังซีฟานเห็นหลี่เยว่หานตกอยู่ในความเงียบ เขาก็หาได้ยากนักที่จะไม่พูดจาจิกกัด ทำเพียงแค่นั่งลงข้างกายและอยู่เป็นเพื่อนนางเงียบ ๆ
เขาไม่รู้ว่าตนเองติดอยู่ในแดนราชันไร้เทียมทานมานานเท่าใด และไม่รู้ว่าโลกภายนอกผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว แต่หลี่เยว่หานคือคนแรกที่เขาได้พบหลังจากฟื้นคืนสติ สำหรับถังซีฟานแล้ว หากไม่นับเรื่องที่เขาต้องการเอาชีวิตรอด เขาก็ไม่ปรารถนาจะให้หลี่เยว่หานเกิดอันตรายใด ๆ เลย
ยามที่เขาพยายามแย่งชิงอำนาจปกครองก่อนหน้านี้ เขาก็เคยคิดไว้ว่า ต่อให้เขาได้อำนาจนั้นมาครอบครอง เขาก็จะไม่สาปให้หลี่เ
