เป็นสัตว์ที่มีสติรับรู้ แน่นอนว่าสัตว์ร้ายตัวอื่น ๆ ในมิตินี้ไม่ได้เป็นมนุษย์ที่กลายสภาพมาทั้งหมด
“ในยุคบรรพกาล ทุกคนต่างยุ่งอยู่กับการแย่งชิงพื้นที่ที่มีไอพลังวิญญาณหนาแน่นเพื่อฝึกฝน แน่นอนว่าย่อมมีพวกนอกคอกปรากฏขึ้น ข้าเป็นเด็กกำพร้าที่อาจารย์เก็บมาเลี้ยง พอข้าโตขึ้น อาจารย์กลับพบว่าความเร็วในการฝึกฝนของข้าช้ากว่าคนอื่นหลายเท่าตัว ท่านจึงตรวจสอบร่างกายของข้าและพบว่า ในตัวข้ามี ‘มิติประหลาด’ ซ่อนอยู่”
ถังซีฟานกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย “มิติประหลาดนั่นสามารถกลืนกินได้ทุกสรรพสิ่ง แน่นอนว่าย่อมรวมถึงเศษเสี้ยวจิตสำนึกที่ถูกทิ้งไว้ในแดนราชันไร้เทียมทานซึ่งไม่มีใครลบออกได้นั่นด้วย… หากข้าเต็มใจจะทำน่ะนะ”
“เดิมทีถ้าบรรพชนเหยี่ยวดำใช้ศิษย์น้องมาขู่ ข้าอาจจะยอมตกลงจริง ๆ แต่เจ้าคนนั้นสมองไม่ค่อยดี เขาคิดว่าถ้าขังข้าไว้ในแดนราชันไร้เทียมทานแล้วข้าอยากออกไป ข้าคงจะยอมช่วยเขาจำกัดเศษเสี้ยวจิตสำนึกนั่นเอง เขาเลยหลอกล่อให้ข้าเข้ามาที่นี่”
“ก่อนที่ทางเข้าจะปิดลง ข้าได้ยินเสียงศิษย์น้องตะโกนบอกบรรพชนเหยี่ยวดำอย่างร้อนรนว่าห้ามขังข้าไว้ในมิตินี้เด็ดขาด ไม่ฉะนั้น… ไม่ฉะนั้นอะไรข้าก็ไม่ได้ยินแล้ว” ถังซีฟานยิ้มอย่างขมขื่น
“ข้าไม่ได้โง่ พอได้ยินเสียงศิษย์น้องข้าก็รู้ทันทีว่าโดนหลอก ดังนั้นตอนที่บรรพชนเหยี่ยวดำพยายามจะปล่อยข้าออกไป ข้าเลยชิงกลายร่างเป็นสัตว์ป่าเสียก่อน หลังจากนั้นเขาก็หาข้าไม่เจออีกเ
