ส่งเดช
ทว่านั่นกลับทำให้หลี่เยว่หานสะดุ้งวาบในใจ ‘หรือว่าสัตว์ป่าพวกนี้ล้วนเคยเป็นมนุษย์มาก่อน…’
เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ หลี่เยว่หานเกือบจะเก็บอารมณ์ไม่อยู่…
โชคดีที่นางยังคุมสติได้ในนาทีสุดท้าย นางจับจ้องไปยังเงาร่างลาง ๆ ที่อยู่ไกลออกไป หลี่เยว่หานแสร้งสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะแสร้งทำเสียงขย้อนราวกับจะอาเจียน
“เจ้าอย่าบอกนะว่า… สัตว์ป่าพวกนั้นที่ข้าเคยจับมา เดิมทีพวกเขาก็เคยเป็นคนมาก่อน…” นางจงใจใส่น้ำเสียงสะอื้นไห้เข้าไปเล็กน้อยเพื่อให้ดูน่าเชื่อถือยิ่งขึ้น
ถังซีฟานดูท่าจะพึงพอใจกับปฏิกิริยานี้ของนางมาก แต่เขาก็ยังปฏิเสธคำพูดนั้น “ย่อมไม่ใช่ คนที่เปิ่นจั้วเคยโยนเข้ามาในแดนราชันไร้เทียมทานล้วนเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งทั้งสิ้น พวกเขาเหล่านั้นต่างกลายเป็นสัตว์ร้ายที่ดุร้าย
ส่วนมดปลวกที่ไร้เรี่ยวแรงอย่างเจ้า ได้กลายเป็นจิ้งจอกก็ถือว่าบุญโขแล้ว สัตว์ป่าที่ไม่มีพิษภัยพวกนั้นล้วนเป็นสิ่งที่แดนราชันไร้เทียมทานหล่อเลี้ยงขึ้นมาเอง”
“ค่อยยังชั่ว… ค่อยยังชั่วหน่อย…” เสียงของหลี่เยว่หานยังคงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว ทว่าบนใบหน้าของนางกลับค่อย ๆ ปรากฏรอยยิ้มออกมาทีละนิด
นางสัมผัสได้ว่า… “สายสัมพันธ์” ที่เคยขาดสะบั้นลงอย่างเงียบเชียบนั้น บัดนี้ได้ถูกเชื่อมต่อกลับมาอีกครั้งแล้ว
