บทที่ 462 มีคนอยู่!
นานทีจะมีโอกาสพบสถานที่ที่ปลอดภัยเช่นนี้ ห้าวันหลังจากที่หลี่เยว่หานออกจากเรือนพักลี้ภัยมา นี่ถือเป็นครั้งแรกที่นางได้หลับลึกอย่างสบายใจบ้าง
เมื่อแสงอรุณสาดส่องจนนางเริ่มรู้สึกตัว เปลือกตาของหลี่เยว่หานขยับเล็กน้อย แต่ในจังหวะที่กำลังจะลืมตาขึ้นนั้น จิตใต้สำนึกกลับกระจ่างใสขึ้นมาวูบหนึ่ง นางจึงระงับอาการนั้นไว้ได้อย่างทันท่วงที
นางสัมผัสได้อย่างเฉียบคมว่า มีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองมาที่ร่างของนางอย่างแรงกล้าจนรู้สึกหนักอึ้งราวกับสัมผัสได้จริง
ความรู้สึกเหมือนถูกใครบางคนจับจ้องสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าซ้ำไปซ้ำมาเช่นนี้ทำให้หลี่เยว่หานขนลุกซู่ นางไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวแม้เพียงนิด ในตอนที่เปลวเปลือกตาขยับคราแรกนั้น นางรู้สึกได้ว่าสายตาคู่นั้นเตรียมจะละไป
ทว่าเมื่อนางยังไม่ยอมลืมตา สายตาคู่นั้นก็รออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวนเวียนกลับมาพันธนาการนางไว้อย่างน่าสะอิดสะเอียนอีกครั้ง
ความรู้สึกนี้มันช่างทรมานเหลือเกิน!
หลี่เยว่หานไม่อาจบอกได้เลยว่าสายตานั้นมาจากทิศทางใด แต่ประสาทสัมผัสทั้งห้าของนางนั้นว่องไวและเฉียบคมมาก นางจึงมั่นใจเป็นที่สุดว่ามีใครบางคนกำลัง “แขวน” สายตาไว้ที่ตัวนาง นางจึงไม่กล้าขยับ
อาจเป็นเพราะหลังจากเปลือกตาขยับแล้วหลี่เยว่หานก็ไม่มีปฏิกิริยาอื่นใดอีก สายตาที่ระแวดระวังคู่นั้นจึงลังเลอยู่เป็นเวลานาน คล้ายกับพยายามหยั่งเชิงอยู่หลายหน เมื่อแน่ใจว่าหลี่เยว่หานยังไ
