ม่ตื่น สายตาคู่นั้นก็กลับมาเกาะกุมร่างของนางด้วยความกระหายอีกครั้ง
‘มันคือตัวอะไรกันแน่!’
หัวใจของหลี่เยว่หานราวกับถูกมือขนาดใหญ่บีบคั้นไว้แน่น นางตื่นตระหนกเสียจนเกือบจะหายใจไม่ออก
หลังจากปล่อยให้สายตาคู่นั้นจับจ้องอยู่เกือบหนึ่งชั่วโมง หลี่เยว่หานก็รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี พลิกตัวพรวดพราดขึ้นมาแล้วจ้องเขม็งไปยังทิศทางหนึ่งทันที
ทว่า… กลับว่างเปล่า
ไม่มีอะไรเลย
อย่าว่าแต่คนเลย แม้แต่แมลงสักตัวก็ยังไม่มี
สถานที่พักพิงที่หลี่เยว่หานเลือกคือถ้ำกึ่งถล่มริมหน้าผา เนื่องจากส่วนที่ถล่มอยู่ทางฝั่งหน้าผาและเต็มไปด้วยเศษหิน พวกนกนักล่าจึงไม่สามารถทำรังได้
นางจึงเพียงแค่สร้างเครื่องพรางตาปิดกั้นฝั่งด้านในหน้าผาไว้เล็กน้อย ก็สามารถนอนหลับได้อย่างมั่นคงในส่วนของถ้ำที่ไม่ถล่ม และนางก็ได้ตรวจสอบแน่ชัดแล้วว่ามันจะไม่ถล่มลงมาอีก
แม้สายตาคู่เมื่อครู่จะหายไปแล้ว แต่หลี่เยว่หานยังคงหวาดระแวงกับความรู้สึกที่ถูกจ้องมองเมื่อครู่นี้
‘มันคืออะไรกันแน่!’
ไม่มีทางเป็นสัตว์ป่าแน่ หากเป็นสัตว์ป่า พวกมันย่อมไม่มีทางหายวับไปอย่างไร้ร่องรอยในชั่วพริบตาที่นางลืมตาและพลิกตัวขึ้นมาแบบนี้
แต่ในพื้นที่หลิงฉวนแห่งนี้… นอกจากหลี่เยว่หานแล้ว ยังจะมีคนอื่นอยู่อีกงั้นหรือ?
เมื่อคิดถึงจุดนี้ หลี่เยว่หานก็รู้สึกเย็นวาบไปตามไขสันหลัง
‘ไม่มีทางเป็นคน! มนุษย์ไม่มีทางมีปฏิกิริยาที่รวดเร็วขนาดนั้น!’
ถ้าอย่างนั้น…
หลี่เยว่หานพย
