ายามสงบสติอารมณ์ นางยังไม่ยอมออกจากถ้ำ เพื่อที่จะได้ใช้สมาธิครุ่นคิดได้อย่างเต็มที่
และในวินาทีนั้นเอง ในหัวของนางก็มีเสียง “เปรี๊ยะ” เบา ๆ ดังขึ้นจนเกือบจะสังเกตไม่ได้ ทันใดนั้นหลี่เยว่หานก็รู้สึกว่าทุกอย่างเปลี่ยนไป!
สายสัมพันธ์อันเบาบางที่นางมีต่อพื้นที่หลิงฉวน… ในที่สุดมันก็ขาดสะบั้นลงแล้ว
‘การช่วงชิง!’
หลี่เยว่หานตระหนักได้ในทันที
พื้นที่หลิงฉวนฟื้นคืนชีพกลับมาแล้ว! และมันได้แย่งชิงอำนาจในการควบคุมมิติไปจากมือนาง!
ไม่สนอะไรอีกต่อไป หลี่เยว่หานเตะกิ่งไม้ที่ใช้ปิดปากถ้ำทิ้ง แล้วพุ่งตัวทะยานไปยังทิศทางหนึ่ง นางวิ่งไปจนถึงริมลำธารน้ำพุวิญญาณที่เดินผ่านเมื่อวาน ก่อนจะยื่นมือออกไปอย่างระมัดระวัง
คราวนี้นางไม่ถูกพลังใด ๆ ขัดขวางอีก หลี่เยว่หานจุ่มมือลงไปในน้ำพุวิญญาณได้อย่างราบรื่น
นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวักน้ำขึ้นมาจิบหนึ่งคำด้วยความระมัดระวัง
ม่านพลังที่เคยเผาผลาญสิ่งแปลกปลอมจนเป็นจุณในชั่วพริบตานั้นหายไปแล้ว! ไม่สิ… ไม่ใช่แค่เท่านั้น
หลี่เยว่หานไม่ได้รู้จักน้ำพุวิญญาณดีที่สุด แต่ก็คลุกคลีกับมันบ่อยครั้งจนสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลง น้ำพุวิญญาณในยามนี้… สำหรับนางแล้ว มันเป็นเพียง “น้ำธรรมดา” ที่รสชาติหวานฉ่ำกว่าน้ำในลำธารเล็กน้อยเท่านั้นเอง
“ปุด ๆ—” ในขณะที่นางนั่งคุกเข่าอยู่ริมลำธารน้ำพุวิญญาณ เสียงอันเบาบางก็แว่วเข้าหู หลี่เยว่หานที่ยังไม่ทันได้สติจากการเปลี่ยนแปลงของน้ำพุวิญญ
