บทที่ 457 บรรพบุรุษของเจ้า
ผู้นำกลุ่มสวมชุดขนสัตว์สีเทาหม่นซอมซ่อ บนไหล่ปรากฏเค้าโครงของกะโหลกสัตว์ป่าราง ๆ เมิ่งฉีฮ่วนพยายามจะพินิจใบหน้าของพวกเขาให้ชัดเจน ทว่าด้วยพายุหิมะที่โหมแรงและแสงไฟอันริบหรี่ อีกทั้งฝ่ายตรงข้ามยังจงใจซ่อนตัวตนอยู่ในเงามืด ทำให้ชั่วขณะนั้นเขายังมิอาจมองเห็นรูปลักษณ์ของพวกมันได้ถนัดตา
เฮ่อเจิ้งเทียนพยายามอธิบายซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าพวกตนกำลังมุ่งหน้าไปยังเหลียวปี้เลี่ยตง เพียงเพราะหลงทางจึงล่วงล้ำเข้ามาในเขตเมืองเทียนซิงอู่เหอ มิได้มีเจตนาบุกรุก ทว่าคนเหล่านั้นกลับเอาแต่ทำเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างเจ้าเล่ห์โดยไม่ยอมตอบรับสิ่งใด ทำเอาเฮ่อเจิ้งเทียนถึงกับเหงื่อตกท่ามกลางอากาศอันหนาวเหน็บ
เขารู้ดีว่าเจ้านายกำลังจับตาดูอยู่ข้างหลัง หากเรื่องแค่นี้เขามิอาจจัดการได้แล้วเกิดเจ้านายไม่สบอารมณ์ขึ้นมาจนปล่อยให้เขาต้องตามคนพวกนี้ไปจะทำอย่างไร…
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เฮ่อเจิ้งเทียนก็รวบรวมคำพูดชุดใหญ่ประเคนใส่ฝ่ายตรงข้ามอีกกระบุงหนึ่ง
ฝ่ายเมิ่งฉีฮ่วนกลับมิได้ร้อนใจแม้แต่น้อย เมืองเทียนซิงอู่เหอขึ้นชื่อเรื่องความวุ่นวายป่าเถื่อน คนพวกนี้อย่างมากก็เป็นแค่พวกปลายแถวที่ถูกส่งมาเฝ้าชายแดน หากเฮ่อเจิ้งเทียนยอมลงมือสู้จริง ๆ ลำพังเขาคนเดียวก็คงล้มพวกมันได้เกินครึ่งแล้ว
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตัวเมิ่งฉีฮ่วนเอง
สาเหตุที่เขายังนิ่งเงียบอยู่นั้น เป็นเพราะสายตากำลังจับจ้องไปยังหัวหน้ากลุ่มอย่างแน่วแ
