วนกลับทำให้คนของพรรคหมาป่าเหมันต์หยุดชะงักฝีเท้าลงจริง ๆ
หัวหน้าพรรคหมาป่าเหมันต์คล้ายกับรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เขาเดินกลับมาหาเมิ่งฉีฮ่วนเพียงไม่กี่ก้าว ก่อนจะวางมือขวาลงบนอกซ้ายแล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างมั่นคง “ขอท่านเก้าโปรดประทานอภัย เป็นพวกเราที่มีตาหามีแววไม่ จำท่านเก้ามิได้ จึงได้ล่วงเกินท่านโดยมิเจตนา!” สิ้นคำกล่าวนี้ ลูกน้องที่เหลือของพรรคหมาป่าเหมันต์ที่กำลังงุนงงต่างก็สูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบคุกเข่าลงตามหัวหน้าของตนทันที
เมื่อคำว่า ‘ท่านเก้า’ หลุดออกมา เฮ่อเจิ้งเทียนและเจียงหมิงต่างก็ตาโตเท่าไข่ห่าน อะไรนะ? ไหนว่าท่านเก้าเป็นเพียงเจ้าพ่อใต้ดินแห่งอำเภอหย่งอันไม่ใช่หรือ? ไยชื่อเสียงของเขาจึงขจรขจายมาไกลถึงเมืองเทียนซิงอู่เหอแห่งนี้ได้?
สมกับที่เป็นเจ้านายของข้าจริง ๆ
เฮ่อเจิ้งเทียนคิดพลางเก็บกระบี่เข้าฝักอย่างเงียบเชียบ
เมิ่งฉีฮ่วนมิได้รีบร้อนให้คนของพรรคหมาป่าเหมันต์ลุกขึ้น เขาค่อย ๆ ถอดสนับมือออกจากมือช้า ๆ แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากที่ใดที่หนึ่ง สายตาจดจ้องไปยังคนที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า ทว่ามือกลับค่อย ๆ บรรจงเช็ดคราบเลือดบนสนับมืออย่างเชื่องช้าและเย็นเยียบ
จนกระทั่งคราบเลือดถูกเช็ดจนสะอาดหมดจด เมิ่งฉีฮ่วนก็โยนผ้าเช็ดหน้าทิ้งไปบนซากศพข้าง ๆ แล้วจึงเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง “ดูท่าพวกเจ้าจะยังไม่ลืมบรรพบุรุษไปเสียหมดสินะ”
“มิกล้าขอรับ!” ยามที่หัวหน้าพรรคห
