บทที่ 454 ท่านมีความสุขหรือไม่
ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นจ้องมองเมิ่งฉีฮ่วนที่ยืนยิ้มแย้มอยู่ตรงหน้า พระองค์จำต้องลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่เพื่อสะกดความหวั่นไหว ก่อนจะหาเสียงของตนเองเจอแล้วตรัสถามว่า “เจ้าล่วงรู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ยามที่ได้พบกับจงเจิ้งเสียนขอรับ” เมิ่งฉีฮ่วนยังคงมีรอยยิ้มประดับใบหน้า “ไม่ว่าในตอนนั้นเขาจะอยากให้กระหม่อมตายเพียงใด แต่ในเมื่อเขาเคยช่วยชีวิตอานิ่งเอาไว้ กระหม่อมจึงจะไม่สังหารเขา”
“เพราะอย่างนี้เจ้าถึงได้จองล้างจองผลาญเซวียนเอ๋อร์จนถึงแก่ความตายอย่างนั้นหรือ!” ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นคำรามถามด้วยความกริ้ว
เมิ่งฉีฮ่วนยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ “กระหม่อมบอกแล้วอย่างไรเล่า ในเมื่อเขาบังอาจใช้เล่ห์เหลี่ยมกับเยว่หาน สำหรับกระหม่อมแล้วเขาก็มีแต่ต้องตายสถานเดียว ต่อให้กระหม่อมมิอาจเอาผิดเขาตามกฎหมายได้ กระหม่อมก็ย่อมไม่มีวันปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่บนโลกนี้ต่อไปเด็ดขาด”
“เซวียนเอ๋อร์ก็แค่ทำเพื่อปกป้องตนเองเท่านั้น!” ฮ่องเต้ทรงโต้แย้ง “อีกอย่าง หลี่เยว่หานก็นางยังคงมีชีวิตอยู่ดีมิใช่หรือ! ข้าก็มอบบรรดาศักดิ์ให้แก่นางแล้ว สิ่งเหล่านี้ยังมิอาจแลกกับชีวิตของเซวียนเอ๋อร์ได้เชียวหรือ!”
สิ้นคำตรัส รอยยิ้มบนใบหน้าของเมิ่งฉีฮ่วนพลันมลายหายไป ราวกับถูกถอดหน้ากากออกอย่างรวดเร็ว “การที่เยว่หานรอดชีวิตมาได้เป็นเพราะนางดวงแข็ง ส่วนบรรดาศักดิ์ที่ท่านมอบให้นาง คือสิ่งที่นางสมควรได้รับ แล้วทั้งหม
