ะองค์
พระองค์ถึงกับลืมไปแล้วว่า ความรู้สึกอิ่มเอมใจนั้นเป็นอย่างไร
ในตอนนั้น… ยามที่ได้เห็นอาไฉเอียงอายและส่งยิ้มให้พระองค์เป็นครั้งแรก ความสุขที่เอ่อล้นออกมาจากหัวใจในตอนนั้น มันมีความรู้สึกอย่างไรกันนะ?
พระองค์ลืมไปแล้ว ลืมไปจนสิ้นเชิงแล้ว…
เมิ่งฉีฮ่วนจ้องมองฮ่องเต้หลิงอวิ๋นที่นั่งนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น เขาไม่เอ่ยสิ่งใดอีกแม้เพียงคำเดียว ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องทรงพระอักษรไป
ที่ด้านนอกห้องทรงพระอักษร เมิ่งฉีฮ่วนได้พบกับฮองเฮาที่ยืนรออยู่ครู่ใหญ่แล้ว
“เจ้าออกมาแล้วหรือ” เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ฮองเฮาจึงหันหน้ามาหาเมิ่งฉีฮ่วน มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ
“ขอรับ” เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้า ทว่ามิได้ทำความเคารพ “ขอบพระทัยเสด็จพี่สะใภ้ที่ก่อนหน้านี้คอยคุ้มครองเยว่หาน” หากมิได้ฮองเฮาคอยช่วยเอาไว้ เกรงว่าหลี่เยว่หานคงถูกลอบทำร้ายไปตั้งแต่ยามที่เข้าร่วมงานเลี้ยงในวังครั้งแรกแล้ว
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ฮองเฮายังคงมีสีหน้าเช่นเดิม รอยยิ้มที่มุมปากนั้นดูราวกับถูกสลักเอาไว้ มิได้เพิ่มขึ้นหรือลดลงแม้แต่น้อย “ต่อให้นางจะไม่รู้ตัว แต่ข้ารู้ดี ข้ากับนางเป็นพี่สะใภ้น้องสะใภ้กัน การที่ข้าคุ้มครองนางย่อมเป็นเรื่องที่สมควรทำ จะปล่อยให้คนเลอะเลือนข้างในนั้นทำลายสายสัมพันธ์พี่น้องของพวกเจ้าจนหมดสิ้นได้อย่างไร”
คำพูดของฮองเฮานั้นแฝงความนัยที่ลึกซึ้ง ทว่าเมิ่งฉีฮ่วนมิได้นำมาครุ่นคิด เขาเพียงพยักหน้าเล็ก
