า พวกมันกล้าฝ่าฝืนอย่างนั้นหรือ!” ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นแผดเสียงตะโกน
“พวกเขาก็มิได้ขัดราชโองการเพียงครั้งสองครั้งเสียเมื่อไหร่…” ขันทีหรูพึมพำ “ครานั้นองค์ชายรองหนีออกจากเมืองหลวงยังไม่ลืมที่จะลอบวางแผนเล่นงานฉีอ๋อง เรื่องนี้จะว่าไปแล้วไม่อาจโทษฉีอ๋องและองค์ชายรัชทายาทได้เลยจริง ๆ ขอรับ”
ได้ยินเช่นนั้น ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นตาเบิกกว้างราวกับจะตรัสอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ผ่อนลมหายใจออกมา พระองค์ประทับลงบนเก้าอี้พลางก้มพักตร์ลงแล้วเอ่ยว่า
“ยามนั้นข้าเองก็คิดไม่ถึงว่า เซวียนเอ๋อร์จะถูกบีบคั้นจนถึงเพียงนั้นแล้ว ยังจะคิดวางแผนคดโกงได้อีก หากมิใช่เพราะ… เฮ้อ…”
“หากจะให้บ่าวกล่าว ฮ่องเต้ก็อย่าได้ทรงใจอ่อนอีกเลยขอรับ ยามนี้ฉีอ๋องและองค์ชายรัชทายาทรุกไล่บีบคั้นมาทุกฝีก้าว เรื่องขาดแคลนเสบียงก็ยืดเยื้อมาเนิ่นนาน การที่ท่านเพียงแค่ประกาศความผิดขององค์ชายรองให้ทั่วหล้ารับรู้นั้น มันยังไม่เพียงพอหรอกขอรับ”
“หรือว่าข้าต้องฆ่าลูกของตัวเองจริง ๆ พวกเขาถึงจะยอมรามือ?” ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นตรัสด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า นัยน์ตาเริ่มปรากฏแววสีเลือดจาง ๆ
