บทที่ 450 ความผิดประจักษ์แจ้งต่อหน้าสาธารณชน
“ข้าไม่เข้าใจ!” อวี๋หลันใบหน้าและดวงตาแดงก่ำพยายามโต้แย้งเพื่อตนเอง “เพียงเพราะหลี่เยว่หานกักตุนเสบียงและไม่ยอมปล่อยออกมา ถึงกับมีคนหิวโหยจนต้องเข้าสำนักหมอหลวงแล้ว
เหตุใดข้าออกไปตั้งโรงทานแจกโจ๊กกลับกลายเป็นความผิด! หรือว่ากฎเกณฑ์ที่ตั้งขึ้นมาตั้งแต่คราสถาปนาแคว้นจะต้องสืบทอดมาจนถึงวันนี้ โดยไม่สนความเป็นความตายของผู้คนเลยอย่างนั้นหรือ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น อวี๋เจ๋อฟางโกรธจัดจนตาเบิกโพลง ทว่ากลับมิต่อคำออกมาแม้แต่ประโยคเดียว
ใช่แล้ว สิ่งที่อวี๋หลันกล่าวมิใช่ว่าไม่มีเหตุผล
แต่จะมีประโยชน์อันใดเล่า ยามที่ผู้มีอำนาจแก่งแย่งชิงดีกัน ผู้ที่ต้องสังเวยชีวิตมักจะเป็นสามัญชนคนธรรมดาเสมอ ราษฎรเหล่านั้นที่ต้องเข้าสำนักหมอหลวงเพราะขาดแคลนเสบียง หากมองในแง่หนึ่งแล้ว พวกเขาก็แทบมิได้ต่างอะไรกับทหารที่ต้องบุกตะลุยอยู่แนวหน้า
“อีกอย่าง หากมิใช่เพราะหลี่เยว่หานกักตุนเสบียงจนไม่ยอมนำออกมา เรื่องราวคงไม่ลุกลามใหญ่โตเพียงนี้!” อวี๋หลันยังคงแผดเสียงตะโกน “นางก็แค่โกรธแค้นใจที่หย่าขาดกับฉีอ๋องเท่านั้น! นี่ถึงกับต้องใช้ชีวิตผู้บริสุทธิ์มาชดเชยความน้อยเนื้อต่ำใจของนางเลยหรือ! เพราะเหตุใดกัน! เพียงเพราะนางคือหลี่เยว่หานอย่างนั้นหรือ!”
อวี๋หลันนั้นมีจิตใจเมตตา ความเมตตาของนางนั้นกำเนิดมาจากการที่นางรู้สถานะของตนเองมาตั้งแต่เด็ก จึงต้องใช้ชีวิตอย่างสำรวมอยู่ในจวน
