บทที่ 451 การยอมถอย
ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นยอมถอยก้าวหนึ่งแล้ว ทว่าพระองค์ก็ยังมิได้ประทานโทษประหารแก่จงเจิ้งเซวียน
เมิ่งฉีฮ่วนแสร้งทำทีเป็นนั่งรถม้ามายังจวนกั๋วกง ฝ่ายหลี่เยว่หานเองก็ออกมายืนรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว ทว่ายังมิทันที่เมิ่งฉีฮ่วนจะได้เอ่ยปาก คนของจวนกั๋วกงหลายคนก็เดินออกมา พร้อมกับโอบอุ้มเมิ่งสืออี้และเมิ่งอิงหนิงที่ถูกห่อหุ้มร่างกายไว้อย่างหนาแน่น
“นี่คือบุตรชายและบุตรสาวของเจ้า ในเมื่อเราหย่าขาดจากกันแล้ว ข้าก็ไม่มีเหตุผลที่จะพาลูกของเจ้ามาอาศัยอยู่ในจวนท่านตาของข้าอีก” หลี่เยว่หานยืนอยู่หน้าประตูจวนกั๋วกง เสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีแดงเพลิงขับเน้นใบหน้าของนางให้ขาวกระจ่างดุจหยกสลัก
“วันนี้ต่อหน้าผู้คนมากมาย ข้าขอตัดขาดวาสนากับเจ้าตั้งแต่นี้ไป เจ้ารับลูกกลับไปเถิด แม้ข้าจะอาลัยอาวรณ์เพียงใด แต่ข้าก็ไม่อาจเลี้ยงดูพวกเขาได้อีกต่อไปแล้ว”
เมื่อสิ้นคำกล่าว ราษฎรที่พากันมามุงดูเหตุการณ์ต่างพากันกลั้นหายใจด้วยความตกตะลึง
เดิมทีพวกเขามักจะด่าทอว่าหลี่เยว่หานเป็นสตรีใจดำอำมหิต เพียงเพื่อระบายความแค้นส่วนตัวถึงกับกวาดซื้อเสบียงจนหมดเมืองหลวง ทำเอาพวกเขาไม่มีเสบียงจะกินจนต้องไปยอมควักเงินก้อนโตซื้อของราคาแพงจากตลาดมืด แถมยังต้องหิวโหยไปวัน ๆ
ทว่าในวันนี้ ยามที่ได้เห็นอดีตสามีภรรยาคู่นี้เผชิญหน้ากัน พวกเขาถึงเพิ่งจะได้สติและนึกขึ้นได้ว่า ฮั่นหรงฟูเหรินผู้นี้คือนางผู้ถูกตระกูลสามีทอดทิ้งทันทีที
