บทที่ 447 เมืองเทียนซิงอู่เหอ
ความวุ่นวายในเมืองหลวงไม่ได้ส่งผลกระทบต่ออำเภอฮัวซีเลยแม้แต่น้อย หรือจะพูดให้ถูกก็คือ มันไม่มีผลกระทบใด ๆ ต่อหลี่ต้าเฉิงผู้ปลีกวิเวกไม่สนใจโลกภายนอก หรือที่ตอนนี้เรียกตัวเองว่า หลี่เจี้ยนโบ
เขานั้นต่างจากหลี่ต้าเฉิงคนเดิม แม้ตัวอักษรของแคว้นตงฮั่นจะแตกต่างจากโลกที่เขาจากมา แต่เขากลับอ่านพวกมันออกอย่างน่าประหลาด ไม่เพียงแค่อ่านออกเท่านั้น เขายังเขียนพู่กันได้สวยงามหยดย้อยอีกด้วย
นั่นอาจเป็นเพราะในชาติก่อน เขาเป็นถึงรองประธานสมาคมเขียนพู่กันนั่นเอง…
หลังจากเข้าพักที่หอจิ่วอวี๋ หลี่เจี้ยนโบจ่ายค่าที่พักล่วงหน้าไปครึ่งเดือน ทำให้ตอนนี้เขาเหลือเงินติดตัวไม่ถึงสามสิบตำลึง เขาตั้งใจจะสอบเอาตำแหน่งขุนนาง จึงซื้อตำรามามากมาย และยังพยายามหาทางจนได้สิทธิ์เข้าไปนั่งฟังในสำนักศึกษา ซึ่งเรื่องแบบนี้พบเห็นได้ยากยิ่งในแคว้นตงฮั่น
ด้วยเหตุนี้ ทางศาลาว่าการจึงส่งเจ้าหน้าที่มาหาหลี่เจี้ยนโบแทบจะในทันที
“เรือที่ข้านั่งมาเกิดเกยตื้นระหว่างทาง” หลี่เจี้ยนโบอธิบายกับเจ้าหน้าที่ด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น “โชคดีที่เรือของเถ้าแก่ซั่งผ่านมาช่วยไว้ ข้ามาจากเมืองเทียนซิงอู่เหอ ท่านเจ้าหน้าที่ก็คงทราบดีว่าช่วงนี้ที่นั่นประสบภัยพิบัติไม่เว้นแต่ละวัน
เดิมทีครอบครัวข้าก็มีฐานะมั่งคั่ง แต่ก็ทนแบกรับภาระไม่ไหวจึงตัดสินใจขายทรัพย์สินหวังจะพาลูกเมียหนีออกมาจากที่นั่น นึกไม่ถึงว่าอากาศจะหนาวจัด
