บทที่ 448 เจ้าแสดงเก่งถึงเพียงนี้ มิน่าเล่าถึงหาเงินได้น้อยนัก
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เจี้ยนโบก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เขาเพียงยิ้มบาง ๆ อย่างสงบนิ่งและปล่อยผ่านไป
“ครั้งแรกที่ข้าได้พบนาง นางกำลังยืนขายไส้เดือนอยู่ริมถนน” กวนชิ่งอวิ๋นมิได้สนใจว่าหลี่เจี้ยนโบจะมีปฏิกิริยาอย่างไร เขาเริ่มเล่าเรื่องราวของตนเองต่อไป
“ตอนนั้นข้าเพิ่งเก็บบัญชีเสร็จและกำลังจะกลับหอจิ่วอวี๋ ระหว่างทางบังเอิญเจอคนขายไส้เดือนเข้าจึงหยุดดูเสียหน่อย ท่านก็รู้ว่าหอจิ่วอวี๋มีชื่อเสียงที่สุดเรื่องอาหารเมนูปลารสเลิศ ข้าคิดว่าการใช้แต่ปลาเลี้ยงอย่างเดียวคงไม่ใช่หนทางที่ดี
อีกทั้งตอนนั้นเพิ่งจะเข้าสู่ช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิได้ไม่นาน แม้ปลาในแม่น้ำจะยังไม่อาจเรียกได้ว่ารสชาติสดใหม่ที่สุด แต่ก็นับว่าอวบอ้วนสมบูรณ์นัก ข้าจึงตัดสินใจเหมาไส้เดือนของนางมาทั้งหมด”
“ตอนนั้นข้าแค่รู้สึกว่านางขุดและเตรียมไส้เดือนได้ดี จึงชวนคุยไปสองสามประโยค จนได้รู้ว่านางเป็นแม่ม่าย แถมยังเพิ่งสูญเสียสามีไปได้ไม่นาน ข้าจึงนึกอยากจะให้ความช่วยเหลือขึ้นมาบ้าง ด้วยใบหน้าของข้าที่ดูดุดันปานยักษ์ปานมารเช่นนี้ ผู้คนแถวนั้นส่วนใหญ่ต่างก็รู้จักข้าดี พอข้าซื้อไส้เดือนของนางปุ๊บ ก็มีคนรีบกระซิบบอกให้นางรีบประจบประแจงข้าไว้ จะได้มีคนคอยคุ้มกะลาหัว ไม่ต้องถูกใครรังแกอีก”
พอเล่าถึงตรงนี้ กวนชิ่งอวิ๋นก็อดไม่ได้ที่จะแย้มยิ้มออกมา “ข้ายังเดินไปไม่ไกลนัก แต่กลับได้ยิน
