ล่ย พ่อค้าหลวงอันดับหนึ่ง พวกเขาลงมือหนักยิ่งกว่า โดยกว้านซื้อเสบียงจากร้านเอกชนสองเจ้าจนหมดเกลี้ยงในรวดเดียว ก่อนจะส่งคนไปกวาดซื้อเสบียงตามหมู่บ้านรอบเมืองหลวงอีกรอบ
เมื่อเห็นว่าพ่อค้าหลวงอันดับหนึ่งยังลงมือโดยไม่ลังเล แม้แต่ครอบครัวที่มีเสบียงล้นเหลืออยู่แล้วก็ยังทนไม่ไหว พากันแห่ไปกว้านซื้อเสบียงด้วยเกรงว่าจะไม่ทันการณ์ เพียงไม่กี่วัน ร้านค้าเสบียงที่เหลืออยู่ไม่กี่แห่งในเมืองหลวงก็ถูกขนจนว่างเปล่า
สามวันต่อมา ราษฎรที่หาซื้อเสบียงไม่ได้แม้แต่เมล็ดเดียวเริ่มไปถ่มน้ำลายใส่หน้าประตูร้านเสบียงทางการที่ปิดสนิท บางคนถึงขั้นนั่งด่าทออยู่หน้าประตูร้านตั้งแต่เช้าจรดค่ำ
หลงจู๊ผู้ดูแลร้านร้อนใจจนเดินวุ่น ในตอนนั้นเอง กรมคลังจึงเพิ่งตระหนักถึงความรุนแรงของสถานการณ์ แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว ในเมืองไม่มีร้านเสบียงร้านใดเปิดทำการเลยแม้แต่เจ้าเดียว สุดท้ายจึงทำได้เพียงเปิดคลังหลวง นำเสบียงสำรองออกมาเลี้ยงดูราษฎรทั้งเมือง
ราษฎรที่เผชิญกับภาวะขาดแคลนเสบียงมาหลายวันย่อมเกิดความขลาดกลัวว่าเสบียงจะหมดลงอีก ทุกคนจึงพากันกว้านซื้อเสบียงกลับบ้านคนละหลายสิบหรือนับร้อยจิน หลังจากขายไปได้เพียงสองวัน ร้านเสบียงทางการก็กลับมาใช้ระบบจำกัดการซื้อตามรายหัวอีกครั้ง
ชาวบ้านเคยถูกหลอกและได้รับบทเรียนมาแล้วครั้งหนึ่ง ย่อมไม่ยอมประนีประนอมโดยง่าย ทันทีที่ป้ายประกาศจำกัดการซื้อถูกแขวนขึ้น มันก็ถูกดึงลงมาเหยียบย่ำจน
