กติที่เกิดขึ้นทุกปี ไม่จำเป็นต้องตระหนก เพราะอย่างไรเสียในคลังหลวงก็ยังมีเสบียงสำรองอยู่
ในขณะที่ราคาเสบียงในเมืองหลวงพุ่งไปถึงจุดที่น่ากลัว จวนกั๋วกงกลับเป็นผู้นำในการกว้านซื้อเสบียงจากร้านเอกชนที่ยังเหลืออยู่จนหมดเกลี้ยง โดยเก็บเสบียงเข้าจวนไปเกือบสามร้อยจิน เมื่อมีคนมาถามด้วยความสงสัย จวนกั๋วกงก็เพียงตอบสั้น ๆ ว่าเป็นการสะสมเสบียงไว้ข้ามฤดูหนาวตามปกติ
จวนกั๋วกงเป็นตระกูลใหญ่โต มีคนอาศัยอยู่ร่วมร้อยชีวิต การสะสมเสบียงสามร้อยจินไว้กินในฤดูหนาวจึงไม่ใช่เรื่องแปลกในสายตาชาวบ้าน
ทว่าบรรดาเชื้อพระวงศ์และขุนนางกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น
พวกเขารู้ดีว่าตระกูลใหญ่เก่าแก่อย่างจวนกั๋วกงย่อมมีไร่นอกเมืองมากมาย เสบียงที่ผลิตได้ในแต่ละปีก็เพียงพอที่จะเลี้ยงคนทั้งจวนได้เกินปีเสียด้วยซ้ำ ไฉนเลยจะต้องมาซื้อหาจากข้างนอก! ในปีก่อน ๆ แม้จะมีการกระทำเช่นนี้บ้าง แต่ก็เป็นเพียงการสร้างภาพเพื่อกระตุ้นให้ราษฎรตื่นตัวเรื่องการสะสมเสบียงเท่านั้น เสบียงเหล่านั้นมักถูกซื้อจากร้านค้าของตนเองแล้ววนกลับมาวางขายใหม่
แต่ปีนี้ต่างออกไป ร้านเสบียงของจวนซิงกั๋วกงปิดตัวไปนานแล้ว เสบียงที่พวกเขาขนกลับจวนในปีนี้จึงไม่ใช่เสบียงจากร้านของตนเอง
เมื่อเชื่อมโยงกับเรื่องที่ร้านเสบียงทางการเริ่มจำกัดการซื้ออย่างรวดเร็ว บรรดาขุนนางที่มีรากฐานมั่งคั่งจึงเริ่มทำตามจวนซิงกั๋วกงด้วยการเร่งกักตุนเสบียง
ต่อจากจวนซิงกั๋วกงก็คือเวินเทียนเห
