บทที่ 443 จุดประสงค์เบื้องหลังการกักตุนเสบียง
โบราณว่าไว้ ‘มีเงินใช้ผีโม่แป้งได้’ หลี่ต้าฉิงยอมควักเงินสิบตำลึงเพื่อเปลี่ยนตัวตนกลายเป็น ‘หลี่เจี้ยนโบ’ ได้อย่างราบรื่น หลังจากเข้าพักในหอจิ่วอวี๋ เขาก็ได้อาบน้ำให้สบายกาย เปลี่ยนมาสวมชุดเก่าที่เสี่ยวเอ้อซื้อมาให้ แล้วเอนกายพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มไปหลายวัน
ในช่วงเวลาไม่กี่วันนี้เอง ข่าวเรื่องหลี่ต้าฉิงสิ้นชีพในกองเพลิงก็แพร่มาถึงเมืองหลวง หลี่หรงหรงที่เพิ่งจะคุยกับหลี่เยว่หานเรื่องที่หวังเฟิ่งหย่าขาดและแต่งงานใหม่ไปเมื่อวันก่อน พอทราบเรื่องก็รีบร้อนรุดไปยังจวนกั๋วกงเพื่อแจ้งข่าวร้ายนี้แก่พี่สาวทันที
หากพูดกันตามตรง หลี่เยว่หานมิได้ใส่ใจความเป็นอยู่ของหลี่ต้าฉิงนัก ยามเขาเจ็บป่วย นางส่งเงินไปให้รักษาตัวก็นับเป็นความเมตตาที่สุดเท่าที่จะให้ได้แล้ว เพราะในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม พ่อคนนี้ไม่ใช่คนดีเด่นอะไร การที่นางยังนึกถึงและส่งเงินทองไปให้ก็นับว่านางทำหน้าที่ลูกได้ดีเกินพอแล้ว
ทว่าการตายของหลี่ต้าฉิงกลับทำให้หลี่เยว่หานรู้สึกหดหู่อยู่ไม่น้อย
จะว่าเสียใจก็พอมีอยู่บ้าง จะว่ารู้สึกหลุดพ้นก็มีอยู่ส่วนหนึ่ง ทว่าสิ่งที่หยั่งรากลึกยิ่งกว่า คือความใจหายเมื่อความผูกพันอันซับซ้อนนี้ต้องจบสิ้นลง ทั้งที่ความรู้สึกต่าง ๆ ยังมิอาจตกตะกอนได้ทัน
“ท่านพี่ ข้ารู้ว่าท่านต้องลำบากมามากเพราะคนในบ้าน แต่ถึงอย่างไรเราก็มีท่านพ่อเพียงคนเดียว” เมื่อเห็นหลี่เยว
