บทที่ 442 หลี่ต้าฉิงสิ้นชีพในกองเพลิง
“เป็นเรื่องจริงขอรับ” ชายหนุ่มผู้นั้นพยักหน้ายืนยัน “ตอนที่ข้าไปหาท่านพ่อของท่าน ร่างกายเขาฟื้นตัวเกือบเป็นปกติแล้ว แต่ชีวิตความเป็นอยู่ยังค่อนข้างลำบากนัก
แม้จะซ่อมแซมบ้านที่ผุพังแล้ว แต่เขาก็ไม่มีเงินพอจะซื้อถ่านมาจุดไฟ ในบ้านจึงหนาวเหน็บราวกับห้องใต้ดินน้ำแข็ง ท่านพ่อของท่านบอกว่าตอนนี้เขาไม่ขัดสนเรื่องเงินทองแล้ว แต่ที่ไม่กล้าใช้ชีวิตให้สุขสบายนัก ก็เพราะเกรงว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวายตามมา”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่หรงหรงจึงพยักหน้าและทรุดตัวลงนั่งอีกครั้ง “ท่านพ่อกังวลเช่นนั้นก็ถูกแล้ว เพราะท่านพ่อกับท่านแม่เพิ่งจะหย่าขาดกัน ท่านแม่ก็แต่งงานใหม่ทันที หากท่านแม่รู้ว่าในช่วงเวลาไล่เลี่ยกันนั้นข้ากับท่านพี่ส่งเงินไปให้ท่านพ่อ ไม่ว่าอย่างไรท่านแม่คงต้องหาทางเอาเงินก้อนนั้นมาจากมือท่านพ่อให้ได้แน่”
พูดจบหลี่หรงหรงก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสั่งให้สาวใช้มอบรางวัลให้ชายหนุ่มคนนั้นอย่างอ่อนแรง พร้อมกำชับไม่ให้แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป จากนั้นนางก็รีบออกจากจวนตระกูลหลิ่ว มุ่งหน้าไปยังจวนกั๋วกงทันที
….
ณ อำเภอฮัวซี
ชีวิตประจำวันของหลี่ต้าฉิงนั้นเรียบง่ายและเป็นระเบียบยิ่งนัก
ทุกเช้าเขาจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับถือชามเปล่าไปต่อแถวที่ร้านโจวเพื่อรับโจวร้อน ๆ ฟรีหนึ่งชาม เมื่อดื่มเสร็จก็เอาชามกลับไปเก็บที่บ้าน แล้วจึงออกจากเมืองไปเก็บฟืน
ในช่วงวันแรก ๆ ฟืนที่เขาเก็บมา
