บทที่ 438 คณะทูตแคว้นเหลี่ยหลานมาเยือน
หลี่ต้าเฉิงลงมือซ่อมแซมบ้านด้วยตัวคนเดียว เขาทำอย่างละเอียดลออจึงค่อนข้างล่าช้า ใช้เวลาเต็ม ๆ ถึงสามวันกว่าจะจัดการบ้านที่ลมรั่วโกรกทั้งสี่ด้านให้พอดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาได้
เนื่องจากก่อนหน้านี้เขาอ้างว่ารถเข็นไม้ไปหยิบยืมเขามา หลี่ต้าเฉิงจึงต้องทำทีเดินทางออกนอกเมืองเพื่อไปคืนรถ และใช้ข้ออ้างนี้ซื้อข้าวสารเก่ากลับมาสิบชั่ง
ในตอนนั้นร่างกายของหลี่ต้าเฉิงฟื้นตัวขึ้นมากแล้ว แม้ในแต่ละวันเขาจะอาศัยข้าวประทังท้องจากโรงทานของศาลาว่าการเพียงมื้อเดียว แต่ปริมาณที่ได้รับก็นับว่ามากพอให้คนอิ่มท้องและอยู่ได้นาน
ในช่วงฤดูหนาวทุกคนมักสวมเสื้อผ้าหนาเตอะ หลี่ต้าเฉิงยิ่งแล้วใหญ่ เขาสวมเสื้อผ้าปะชุนขาดวิ่น ดูซอมซ่อรกรุงรัง เขาซ่อนข้าวสารสิบชั่งไว้ใต้เสื้อผ้าบริเวณหน้าท้อง แสร้งทำท่าทางอ่อนแอเดินถือไม้พองผ่านหน้าบ้านยายหลงกลับเข้าเรือนไปโดยที่นางไม่ทันได้สังเกต
หลังจากพักผ่อนต่ออีกสองวัน หลี่ต้าเฉิงก็เริ่มกลับไปรับจ้างแบกของที่ท่าเรือ ยายหลงเฝ้าสังเกตชีวิตเขาอยู่หลายวัน เมื่อเห็นว่าเขาเป็นเพียงไอ้กระจอกที่ยากจนข้นแค้นจริง ๆ นางก็หมดความสนใจในตัวเขาไปอย่างสิ้นเชิง
เดิมทีนางยังคิดว่าพอหลี่ต้าเฉิงหายป่วยแต่เมียหนีหาย นางจะช่วยหาคู่ใหม่ให้เสียหน่อย แต่พอเห็นเขายากจนถึงขั้นนี้ นางคิดว่าต่อให้พลิกแผ่นดินอำเภอฮัวซีก็คงไม่มีใครยอมแต่งงานด้วยแน่นอน
ทางด้านท่าเรือ เพื่อน
