บทที่ 436 ราวกับแม่ไก่ที่รบชนะ
หลี่ต้าเฉิงจนปัญญาที่จะเลี่ยง จึงต้องหยุดฝีเท้าแล้วหันไปมองหวังเฟิ่ง “เจ้ากับข้าหย่าขาดจากกันแล้ว ไม่มีความเกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย เรียกข้าไว้ทำไม?”
“ดูคำพูดเจ้าเข้าสิ ทำอย่างกับว่าข้าอยากจะทำอะไรเจ้าอย่างนั้นแหละ” หวังเฟิ่งกลอกตาใส่หลี่ต้าเฉิง พลางดึงแขนของน้องสาวเหมาเต๋อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มาใกล้ “น้องสามี เจ้าต้องช่วยเป็นพยานให้ข้านะ วันนี้เป็นหลี่ต้าเฉิงคนหน้าไม่อายที่วิ่งมาเซ้าซี้ข้าเอง ข้าไม่ได้ให้ความสำคัญกับเขาเลยสักนิด!”
น้องสาวของเหมาเต๋อคงคาดไม่ถึงว่าหวังเฟิ่งจะพูดเช่นนี้ นางอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “พี่สะใภ้วางใจเถิด พี่ใหญ่รักท่านจะตายไป ย่อมไม่มีวันเข้าใจท่านผิดแน่ ต่อให้ใครคิดจะฉวยโอกาสกุข่าวลืออะไร พี่ใหญ่ก็ไม่มีวันเชื่อหรอก อีกอย่างหลานชายทั้งสองของข้าก็ไม่มีวันยอมให้ใครมารังแกท่านได้!”
น้องสาวของเหมาเต๋อนามว่าเหมาหลิน มีอายุไล่เลี่ยกับหวังเฟิ่ง นางจึงเข้าใจเจตนาของการกระทำนี้ได้ในทันที ในใจหนึ่งนางรู้สึกว่าหวังเฟิ่งทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่าการมีปฏิกิริยาเช่นนี้ก็ถือเป็นเรื่องปกติ
ก็พี่ชายของนาง เหมาเต๋อคนนั้นเป็นคนเช่นไร… นางผู้เป็นน้องสาวย่อมรู้ดีที่สุด…
เมื่อได้รับการยืนยันจากเหมาหลิน หวังเฟิ่งจึงดูเหมือนจะคลายใจลง นางพยักหน้าให้เหมาหลินด้วยท่าทางน่าสงสาร จากนั้นก็หันไปมองหลี่ต้าเฉิงอีกครั้ง “แม้เจ้ากับข
