้าจะเคยเป็นสามีภรรยากัน แต่หลายปีมานี้ข้าต้องตรากตรำลำบากตามเจ้ามาตลอด ไม่เคยมีชีวิตที่ดีเลยสักวัน ยามนี้เราหย่าขาดกันแล้ว ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกันอีก ดังนั้นเจ้าอย่าได้ไปรังควานลูกสาวข้า ลูกสาวเป็นของข้า ไม่เกี่ยวกับเจ้า!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่ต้าเฉิงมองหวังเฟิ่งด้วยสายตาเย็นชา เขารู้สึกขึ้นมาทันทีว่าผู้หญิงคนนี้กับภรรยาเก่าของเขาในโลกเดิมช่างเป็นคนประเภทเดียวกันไม่มีผิด เพี้ยนไปเพียงแค่หวังเฟิ่งในโลกก่อนตอนแต่งงานกับเขานั้นยังเยาว์วัยและไม่ประสีประสา ทำให้นางแท้งลูกหลายครั้งจนหมดความสามารถในการสืบพันธุ์ ตอนนั้นหลี่ต้าเฉิงคิดเพียงว่าในเมื่อนางไม่มีลูกเป็นของตัวเอง นางก็น่าจะรักและเมตตาเยว่หานของเขามากขึ้น
ทว่าเขาประเมินความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ต่ำเกินไป เยว่หานเป็นลูกสาวของเขา ไม่ใช่ลูกของหวังเฟิ่ง ดังนั้นต่อให้นางไม่มีลูกของตัวเอง นางก็ไม่มีวันดีต่อเยว่หาน
น่าเสียดายที่เขาในฐานะพ่อ นอกจากจะไม่ได้ช่วยปกป้องลูกสาวตัวเองแล้ว ยังถูกหวังเฟิ่งเป่าหูจนหลงเชื่อและยอมปล่อยให้นางใช้ข่าวลือเรื่องเขาป่วยหนัก หลอกล่อเยว่หานที่ไปเป็นอาสาสมัครอยู่ต่างประเทศให้กลับมา จนลูกสาวผู้ทะนงตนต้องตัดสินใจกระโดดตึกเพื่อรักษาเกียรติของตนเอง…
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ แววตาที่หลี่ต้าเฉิงมองหวังเฟิ่งเบื้องหน้าก็ยิ่งทวีความเย็นชาขึ้น “ข้ามีลูกสาวเพียงคนเดียวคือเยว่หาน”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร!” หวังเฟิ่งรู้สึกเหมือน
