อกแล้วไงว่าข้า หวังเฟิ่ง ไม่ติดค้างอะไรกับเจ้า หลี่ต้าเฉิง!”
“ข้าก็ไม่ได้บอกว่าเจ้าติดค้างข้า” หลี่ต้าเฉิงชายตาไปทางเหมาหลินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “แม่นางท่านนี้ รบกวนท่านช่วยดูแลพี่สะใภ้ของท่านให้ดีด้วย เผื่อว่าวันหน้าข้าพบกับพี่ชายของท่านเข้าจะได้ไม่เผลอพูดอะไรออกไป เพราะพี่ชายท่านคนนี้อารมณ์ร้ายนัก”
หวังเฟิ่งเป็นเพียงผู้หญิง บางเรื่องนางย่อมไม่มีทางล่วงรู้ ต่อให้ยายหลงจะรู้ แต่เพื่อเห็นแก่ซองแดงเงินรางวัลแม่สื่อ นางย่อมไม่มีวันบอกความจริงแก่นาง
ทว่าหลี่ต้าเฉิงได้รับรู้บางเรื่องมาจากความทรงจำของร่างเดิม
ธรรมดาลูกผู้ชาย เมื่อรวมกลุ่มกันเรื่องที่พูดคุยกันมากที่สุดย่อมหนีไม่พ้นเรื่องผู้หญิง ตอนที่เจ้าของร่างเดิมยังทำงานแบกของอยู่ที่ท่าเรือ ช่วงเวลาพักผ่อนที่นั่งรวมกลุ่มกับเพื่อนคนงาน เขาเคยได้ยินเรื่องของเหมาเต๋อคนนี้มาบ้าง
ลูกชายของเขามีความสามารถ เลี้ยงดูครอบครัวได้ดี ลูกสะใภ้ทั้งสองก็ล้วนกตัญญู ตัวเหมาเต๋อเองก็ตั้งกลุ่มช่างฝีมือขึ้นมากลุ่มหนึ่ง ทำให้ฐานะความเป็นอยู่ของตระกูลเหมาจัดว่ามั่งคั่งไม่เบา
บุรุษในยุคสมัยนี้พอมีเงินทองก็มักจะมองหาหญิงงาม เหมาเต๋อเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
เมื่อหลายปีก่อน ยามที่ตระกูลเหมายังไม่สุขสบายเช่นนี้ ภรรยาของเหมาเต๋อขึ้นชื่อเรื่องความกตัญญูและเป็นภรรยาที่ดี ต่อมาได้ยินว่านางพลัดตกเขาขณะไปส่งข้าวให้สามีจนกลายเป็นคนพิการนอนติดเตียง อยู่ได้ไม่นานก็สิ้นใจไป
ตั้งแต
