ชื่นมื่น เขาก็ดูออกทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
“พรุ่งนี้เจ้าหน้าที่จากที่ว่าการจะมาทำเรื่องหย่าให้เราสองคน เจ้าแค่กดลายนิ้วมือลงไปก็พอ” หวังเฟิ่งที่ยามนี้ได้เหมาเต๋อเป็นที่พึ่งใหม่ มองหลี่ต้าเฉิงด้วยความรังเกียจเต็มทน
พูดจบ นางก็ไม่อยากแม้แต่จะนอนร่วมเตียงกับเขา นางจึงสะบัดตัวไปขอนอนที่บ้านยายหลงหนึ่งคืน
วันรุ่งขึ้น เจ้าหน้าที่มาถึงบ้านตามนัด ก่อนจะกดลายนิ้วมือ หลี่ต้าเฉิงมองหน้าหวังเฟิ่งแล้วถามว่า “เจ้าตัดสินใจแน่แล้วหรือที่จะ… หย่าขาดกับข้า?”
“จะพูดมากไปทำไม!” หวังเฟิ่งรีบกดลายนิ้วมือลงไปก่อนอย่างไม่ใยดี “สภาพร่างกายเจ้าเป็นอย่างไรเจ้าก็รู้ดี ลูกสาวข้ายามนี้เป็นถึงฮูหยินน้อยในเมืองหลวง หากไม่มีเจ้า ข้าก็ยังเป็นแม่ของนาง ส่วนลูกสาวเจ้าขนาดพ่อแท้ ๆ นางยังไม่รับเลย ขืนข้าอยู่กับเจ้าก็มีแต่ต้องอดตาย!”
หลี่ต้าเฉิงถอนหายใจยาว ก่อนจะยกมือขึ้นกดลายนิ้วมือลงบนหนังสือหย่า
ทันทีที่ธุระเสร็จสิ้น หวังเฟิ่งก็ไม่อยากอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว หลังจากส่งเจ้าหน้าที่กลับไป นางก็รีบกวาดข้าวของที่พอจะมีราคาในบ้านไปจนสิ้น แม้แต่ผ้าห่มที่หลี่ต้าเฉิงใช้คลุมกายอยู่ นางก็ยังกระชากติดมือไปด้วย
ในช่วงบ่ายวันนั้นเอง หวังเฟิ่งก็ย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านตระกูลเหมาทันทีโดยไม่มีแม้แต่การจัดงานเลี้ยง ช่วงเช้าเพิ่งหย่าขาด ช่วงบ่ายก็นำหนังสือหย่าไปจดทะเบียนสมรสใหม่ กลายเป็นคนตระกูลเหมาอย่างเต็มตัว
หลี่ต้าเฉิงนอนทอดร่างอยู่อย่าง
