บทที่ 433 จะเป็นม่ายหรือหย่าขาด
แม้เส้นทางการสัญจรเข้าออกเมืองหลวงจะกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่หลี่หรงหรงก็ยังไม่ส่งเงินมาให้เลยสักครั้ง หวังเฟิ่งรู้ดีว่าหลี่หรงหรงใช้ชีวิตอยู่ในตระกูลหลิ่วอย่างยากลำบากและไร้ซึ่งอำนาจวาสนา แม้แต่ตำแหน่งสะใภ้รองในทุกวันนี้ก็ยังต้องพึ่งพาบารมีของหลี่เยว่หานช่วยประคับประคองไว้ นางจึงไม่กล้าไปรบเร้าขอเงินจากลูกสาว
อย่างไรเสียหลี่หรงหรงก็เป็นลูกในไส้ นางย่อมต้องนึกสงสารและเอ็นดูมากกว่าใคร
นางไม่ใช่ว่าไม่เคยคิดจะไปขอเงินจากหลี่เยว่หาน แต่พอมานึกย้อนดูว่าตนเองเคยทารุณหลี่เยว่หานไว้สาหัสเพียงใด หากยังกล้าไปก่อกวนให้หลี่เยว่หานขุ่นเคืองใจอีก ตระกูลหลิ่วที่ต้องพึ่งพากินแรงหลี่เยว่หานอยู่ในเมืองหลวงย่อมต้องหาทางระบายโทสะใส่หลี่หรงหรงเพื่อแสดงจุดยืนประจบหลี่เยว่หานอย่างแน่นอน
จะอย่างไรก็ตาม เหตุผลสำคัญที่สุดคือหวังเฟิ่งกลัวว่าลูกสาวของตนจะต้องลำบากนั่นเอง
เมื่อเห็นว่าหลี่ต้าเฉิงคงไม่อาจยื้อชีวิตไว้ได้นานนัก หวังเฟิ่งท่ามกลางค่ำคืนอันหนาวเหน็บจึงครุ่นคิดว่าจะไปขอความช่วยเหลือจากหลี่เยว่หานดีหรือไม่ นางมั่นใจว่าหลี่เยว่หานไม่มีวันยอมรับนางเป็นแม่เลี้ยงแน่ แต่นางยังไม่แน่ใจว่าหลี่เยว่หานจะยังเห็นแก่ความเป็นพ่อลูกกับหลี่ต้าเฉิงอยู่หรือไม่
ในช่วงค่ำคืนที่ล่วงเข้าสู่ค่อนคืน หลี่ต้าเฉิงพลันฟื้นคืนสติขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาเอื้อมมือไปเขย่าตัวหวังเฟิ่งที่นอนอยู่ข้าง ๆ จนตื่
