บทที่ 434 หย่าขาดกันเสียที
เมื่อได้ฟังคำแนะนำของยายหลง หวังเฟิ่งก็พลันมีแก่ใจขึ้นมาทันที “แต่สภาพสามีข้าเป็นเช่นนี้ ข้าจะหย่าได้อย่างไรกัน? เขาไม่มีทางลุกจากเตียงไปกดลายนิ้วมือที่ว่าการอำเภอพร้อมกับข้าได้แน่ ๆ”
“เรื่องนั้นง่ายนิดเดียว ยายจะช่วยหาบ้านสามีใหม่ให้เจ้าก่อน พอตกลงกันได้ก็บอกให้ทางฝ่ายชายช่วยออกแรงออกเงินสินบนสักนิด ให้เจ้าหน้าที่จากที่ว่าการมาหาถึงบ้านเพื่อเกลี้ยกล่อมให้สามีเจ้ากดลายนิ้วมือเสียก็สิ้นเรื่อง” ยายหลงเห็นนางมีใจอยากแต่งใหม่ก็ยิ่งกระตือรือร้น
“ยายจะบอกให้นะ แถวที่เราอยู่นี่มีบ้านตระกูลเหมา เพิ่งเสียเมียไปเมื่อสองเดือนก่อน เจ้าน่ะหน้าตายังสะสวย เดี๋ยวข้าจะช่วยไปเจรจาพาทีให้ รับรองว่าต้องสำเร็จแน่ ครอบครัวเขากำลังรุ่งเรืองเชียวล่ะ ลูกชายสองคนก็มีวิชาความรู้ มีอนาคตไกล เจ้าแต่งเข้าไปมีแต่จะเสวยสุข!”
หวังเฟิ่งฟังแล้วยิ่งตื่นเต้น “แล้วพวกเขาจะไม่รังเกียจหรือจ๊ะที่ข้ามีสามีป่วยใกล้ตายอยู่เช่นนี้ เขาจะไม่มองว่าข้าเป็นตัวกาลกิณีหรือ?”
“โธ่ เจ้าก็พูดไปนั่น ทางนั้นเขาก็เพิ่งเสียเมียเหมือนกัน อีกอย่าง หลี่ต้าเฉิงก็ยังไม่สิ้นลมนี่นา!” ยายหลงรีบคว้าแขนหวังเฟิ่งมาควงพลางกระซิบกระซาบวางแผนการแต่งงานใหม่กันอย่างสนิทสนม
หลังจากรับข้าวต้มจากโรงทานและแยกจากยายหลงแล้ว หวังเฟิ่งถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตอนนางออกจากบ้านมานั้นดูเหมือนหลี่ต้าเฉิงจะตัวเย็นชืดไปแล้ว
เมื่อคิดได้ดังนั้น น
