บทที่ 432 จุดยืนของเราคือฟูเหริน
ความจริงแล้วความคิดของหลี่เยว่หานนั้นเรียบง่ายมาก ด้วยความที่นางรู้จักนิสัยใจคอของเมิ่งฉีฮ่วนดี หากเขาหมดรักในตัวนางแล้วจริง ๆ ด้วยนิสัยของเขา เขาย่อมไม่มีวันไปมั่วสุมในหอนางโลมอย่างแน่นอน
เพราะเมิ่งฉีฮ่วนเป็นคนที่รักษาเกียรติและรักนวลสงวนตัวมาโดยตลอด ในฐานะคนที่เคยนอนร่วมเตียงเคียงหมอน หลี่เยว่หานย่อมรู้ซึ้งถึงข้อนี้ดีกว่าใคร
แต่ทว่ายามนี้ ชายผู้นี้กลับไปเที่ยวหอแดงอย่างไร้ปี่ไม่มีขลุ่ย แถมยังมีข่าวลือแพร่สะพัดว่าทุ่มเงินมหาศาลเพียงเพื่อค้างคืนกับยอดบุปผางาม นั่นย่อมหมายความได้อย่างเดียวว่าเขากำลัง ‘ตั้งใจ’ สร้างสถานการณ์บางอย่าง
คนอื่นอาจจะไม่รู้และคิดไปว่านั่นเป็นสิ่งที่ผู้ชายทั่วไปก็ทำกัน แต่หลี่เยว่หานกลับมองออกอย่างทะลุปรุโปร่ง ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน เมิ่งฉีฮ่วนมักจะได้ฟังนางเล่าเรื่องราวจากโลกก่อนอยู่บ่อยครั้ง แรก ๆ เขาก็มักจะโต้แย้ง แต่หลัง ๆ เขาก็ถูกนางเกลี้ยกล่อมจนยอมรับแนวคิดเหล่านั้นมาไม่น้อย
ดังนั้น หลี่เยว่หานจึงเชื่อมั่นว่า เมิ่งฉีฮ่วนไม่มีวันทำเรื่องที่ทรยศต่อนางอย่างแน่นอน แม้ในช่วงแรกนางจะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอยู่บ้างที่เขาเขี่ยแก้วตาดวงใจอย่างนางกลับมาที่จวนกั๋วกง
แต่เมื่อมั่นใจแล้วว่าการกระทำของเขามีจุดประสงค์แอบแฝง เมฆหมอกที่เคยปกคลุมอยู่ในใจของนางก็มลายหายไปสิ้น
“ดูแลอาอี้กับอานิ่งให้ดี เรื่องข้างนอกนั้นถ้าเลี่ยงได้ก็ไม่ต้องไปรั
