ม
“หลานขอคารวะท่านอาเก้า”
“ไม่ต้องมากพิธี อยู่กันตามลำพังก็ปฏิบัติเหมือนเมื่อก่อนเถอะ” เมิ่งฉีฮ่วนนั่งลงข้าง ๆ จงเจิ้งอวี่แล้วเข้าเรื่องทันที “ข้ารับจี้ซินเยว่เข้าจวนมาแล้ว และอีกประเดี๋ยวข้าจะให้คนไปสู่ขอนางจากตระกูลเฉินเพื่อแต่งตั้งเป็นชายารอง ยามนี้จงเจิ้งเซวียนถูกขังคุก ตระกูลเฉินกำลังมองหาที่พึ่งใหม่ ฐานะของข้าและเจ้าในตอนนี้เพียงพอที่จะทำให้ตระกูลเฉินหวั่นไหว ถึงตอนนั้นเจ้าอยากจะทำอะไรก็จงลงมือทำได้ตามใจชอบ”
จงเจิ้งอวี่ถึงกับชะงักไป “แล้ว… แล้วท่านฮูหยินฮั่นหรงจะทำอย่างไร? เสด็จพี่ใหญ่ไม่ปล่อยนางไปแน่ ต่อให้นางจะมีจวนกั๋วกงคุ้มครอง แต่ตอนที่เสด็จพี่ใหญ่เป็นรัชทายาท เขาก็มีความสัมพันธ์อันดีกับจวนกั๋วกงมาก…”
“จวนซิงกั๋วกงจะไม่ยอมลงมาเกือกกลั้วกับเรื่องคาว ๆ นี้แน่” เมิ่งฉีฮ่วนยืนยันอย่างมั่นใจ “สิ่งที่ต้องระวังในตอนนี้คืออย่าให้จงเจิ้งเสียนช่วยล้างมลทินให้จงเจิ้งเซวียนได้สำเร็จ หากจงเจิ้งเซวียนหลุดพ้นความผิด ตระกูลเฉินจะใช้งานไม่ได้อีก และถ้าจงเจิ้งเสียนกับจงเจิ้งเซวียนสมคบคิดกันเมื่อไหร่ นั่นจะเป็นอันตรายต่อเราอย่างยิ่ง”
