บทที่ 420 แตกหัก
สิ้นคำประกาศนั้น บรรยากาศภายในห้องทรงพระอักษรก็พลันตึงเครียดขึ้นมาทันที
ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นตกตะลึงไปเนิ่นนาน ทว่าเมิ่งฉีฮ่วนกลับไม่ได้สนใจสิ่งใด หลังจากทำความเคารพเสร็จเขาก็ยืดตัวขึ้นตรง กลิ่นอายความสูงศักดิ์รอบกายแผ่ซ่านจนยากจะมองข้าม
เนิ่นนานผ่านไป ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นจึงโบกมือไล่คนรับใช้ข้างกายให้ออกไปจนหมด เหลือไว้เพียงขันทีหรูเพียงคนเดียว ก่อนจะจ้องมองเมิ่งฉีฮ่วนแล้วเอ่ยถามว่า “เจ้ารู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ฝ่าบาททรงคิดว่าข้าไม่ควรจะรู้หรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนย้อนถามกลับไป
“มันไม่ใช่เช่นนั้น…” ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นพยายามจะอธิบาย แต่พอนึกย้อนไปถึงสิ่งที่ตนเองทำลงไปในช่วงหลายปีมานี้ ก็รู้สึกว่าคำอธิบายนั้นช่างเบาบางและไร้น้ำหนัก จึงได้แต่ลอบถอนหายใจแล้วเอ่ยอย่างช้า ๆ ว่า “ข้านึกว่าเจ้าจะไม่สนใจในลาภยศสรรเสริญ”
“ดังนั้น เสด็จพี่จึงให้ข้าไปคอยสนับสนุนลูกชายของท่าน ให้ข้ากลายเป็นหมากตัวหนึ่งในกระดานที่ท่านวางไว้เพื่อให้ลูก ๆ ห้ำหั่นกันเอง จนกระทั่งวันหนึ่งที่หมากตัวนี้กลับมีความสามารถเหนือความคาดหมายจนกุมทิศทางของกระดานได้ ท่านจึงเริ่มคิดจะกำจัดหมากตัวนี้ทิ้งเสีย?”
เมิ่งฉีฮ่วนยิ้มบาง “เดิมทีข้านึกว่าท่านพยายามอย่างยิ่งที่จะรั้งข้าไว้ในเมืองหลวงเพราะอยากให้ข้าช่วยสนับสนุนองค์ชายใหญ่ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าที่ท่านทำไปทั้งหมด เพียงเพราะอยากจะกำจัดเสี้ยนหนามให้สิ้นซากมากกว่า”
ฮ่องเต้
