หลิงอวิ๋นไร้คำโต้แย้ง เพราะสิ่งที่เมิ่งฉีฮ่วนพูดมานั้นล้วนเป็นความจริง
พระองค์คิดจะกำจัดเมิ่งฉีฮ่วนจริง ๆ เพราะชายหนุ่มเติบโตอย่างรวดเร็วเกินไป แม้ในราชสำนักเขาจะไม่ได้ซ่องสุมพรรคพวกมากนัก แต่หลังจากดำรงตำแหน่งแม่ทัพใหญ่คุมทหารสามแสนนายในค่ายรอบเมืองหลวงได้ไม่นาน เขาก็สามารถซื้อใจทหารทั้งหมดได้อย่างเบ็ดเสร็จ
บวกกับชื่อเสียงของหลี่เยว่หานในเมืองหลวงที่นับวันจะยิ่งเพิ่มขึ้น แถมยังมีจวนซิงกั๋วกงเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง สิ่งเหล่านี้ล้วนทำให้ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นไม่อาจละเลยความระแวงได้
“หากเจ้าไม่ได้แต่งงานกับหลี่เยว่หาน ข้าคงไม่มีวันคิดสังหารเจ้า” ฮ่องเต้ถอนหายใจ “ใครจะไปรู้ว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลอวี๋จะมีชะตากรรมเช่นนั้นในตอนนั้น และใครจะไปเดาออกว่าลูกสาวของนางจะกลายมาเป็นภรรยาของเจ้า”
“คำพูดของเสด็จพี่ช่างไร้เหตุผลนัก” เมิ่งฉีฮ่วนเอ่ยอย่างเรียบเฉย “ต่อให้ข้าไม่ได้แต่งงานกับหลี่เยว่หาน ท่านจะรับประกันได้หรือว่าชั่วชีวิตนี้ข้าจะไม่คิดทะเยอทะยานต่อบัลลังก์?”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” ฮ่องเต้ไม่เข้าใจ “ไม่ใช่ว่าเจ้าเพิ่งจะรู้ชาติกำเนิดของตนเองหรอกหรือ?”
“ย่อมไม่ใช่แน่นอน” เมิ่งฉีฮ่วนยอมรับอย่างเปิดเผย ในเมื่อจงเจิ้งเซวียนยังรู้ เรื่องนี้ฮ่องเต้จะรู้ช้าหรือเร็วก็ไม่ต่างกัน “ข้ารู้เรื่องนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ติดตามองค์ชายใหญ่ไปเยือนแคว้นเหลี่ยหลานแล้ว”
“…” ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก พระองค์เพ
