บทที่ 417 ความอบอุ่น
เมิ่งฉีฮ่วนคล้ายตกอยู่ในภวังค์ เขาเอาแต่จ้องมองหลี่เยว่หานและลูกน้อยทั้งสองอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน จนไม่อาจหักใจทำลายความเงียบสงบนี้ลงได้ เขาจึงค่อย ๆ ย่องออกจากห้องอุ่น ไปเปลี่ยนชุดขุนนางเสียใหม่ แล้วจึงกลับเข้ามาอีกครั้ง เขาปีนขึ้นเตียงอย่างระมัดระวัง พลางโอบกอดหลี่เยว่หานเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา
จนกระทั่งได้กอดนางไว้เต็มอ้อมกอด ความรู้สึกหวั่นวิตกที่เกาะกินใจเขามาโดยตลอด จึงมลายหายไปสิ้น เมื่อได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของนาง เมิ่งฉีฮ่วนก็ค่อย ๆ หลับตาลงและเข้าสู่ห้วงนิทราตามไป
เมื่อหลี่เยว่หานตื่นขึ้นมา นางรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง พอหันไปมองก็พบว่าเมิ่งฉีฮ่วนกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ และกำลังกอดนางหลับปุ๋ยอย่างมีความสุข
เมื่อเห็นชายหนุ่มหลับสนิท นางก็ยกมือขึ้นลูบไล้ระหว่างคิ้วที่ขมวดมุ่นของเขาเบา ๆ ทว่าในขณะที่กำลังจะย่องลุกจากเตียง กลับถูกเมิ่งฉีฮ่วนคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน
“คิดจะหนีไปไหน” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบพร่าแฝงไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ยามเพิ่งตื่น มันช่างดูเกียจคร้านแต่กลับก้องกังวานอยู่ในหูของนาง จนทำให้หลี่เยว่หานถึงกับใจลอยไปวูบหนึ่ง
“ข้าเห็นเจ้ากำลังหลับสบาย…” หลี่เยว่หานพึมพำตอบ “เลยไม่อยากกวนเจ้านอน”
เมิ่งฉีฮ่วนดึงนางเข้ามากอดแน่น “ถ้าอย่างนั้นก็อยู่เป็นเพื่อนข้านอนต่ออีกสักพักเถอะ” พูดจบเขาก็ซบหน้าลงกับเส้นผมดกดำของนาง จากนั้นลมหา
