้ด้วยความระแวดระวัง “ข้ายังไม่พ้นช่วงอยู่ไฟเลยนะ! เจ้าอย่าทำตัวเหมือนพวกบ้ากามหน่อยเลย!”
“คิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย” เมิ่งฉีฮ่วนหัวเราะพลางบีบจมูกของนาง “ต่อให้ข้าจะเป็นสัตว์ป่าแค่ไหน ก็ต้องเห็นแก่สุขภาพร่างกายของเจ้าก่อนอยู่แล้ว”
เมื่อได้ฟังเช่นนั้น หลี่เยว่หานจึงคลายความระแวงลงครึ่งหนึ่งก่อนจะถูกเขาดึงเข้าไปกอดจนเต็มรัก นางเกือบจะยกการป้องกันขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ แต่ก็พบว่าเขากอดนางไว้เฉย ๆ โดยไม่มีการล่วงเกินอย่างอื่นเลย
ทั้งสองนอนกอดกันอยู่อย่างนั้นพักใหญ่ ในความสะลึมสะลือหลี่เยว่หานเหมือนจะได้ยินเสียงหมิงจูมาถามเรื่องเวลาอาหาร หลังจากเมิ่งฉีฮ่วนสั่งให้นำอาหารมาส่งที่ห้องอุ่นแล้ว หลี่เยว่หานจึงค่อย ๆ ตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย
“ตื่นแล้วเหรอ?” เมิ่งฉีฮ่วนมองดูภรรยาที่หน้าตาดูมึน ๆ “มากินอะไรหน่อยแล้วค่อยนอนต่อเถอะ” เขาพูดพลางกุลีกุจอจัดเตรียมอาหารคอยคีบให้ภรรยาอย่างขยันขันแข็ง
