บทที่ 406 เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจนัก
เมื่อหลี่เยว่หานฟื้นคืนสติขึ้นมาอีกครั้ง อาอี้บุตรชายของนางก็ถูกอุ้มมาวางไว้ข้างกายเรียบร้อยแล้ว
สาเหตุที่ก่อนหน้านี้ทุกคนไม่กล้าอุ้มอาอี้มาให้นางเห็น เป็นเพราะเกรงว่าหลี่เยว่หานจะถามหาบุตรสาว ทว่ายามนี้หลี่เยว่หานรับรู้เรื่องบุตรสาวแล้ว อีกทั้งเมิ่งฉีฮ่วนก็กลับมาถึงบ้าน ทุกคนจึงเบาใจไปได้กึ่งหนึ่ง
โดยที่ไม่ต้องรอให้หลี่เยว่หานเอ่ยปาก ฟางจื่อหลานได้สั่งให้แม่นมป้อนนมอาอี้จนอิ่มหนำ แล้วจึงนำมาวางไว้ข้างกายหลี่เยว่หานอย่างแผ่วเบาก่อนที่นางจะตื่น
ยามที่หลี่เยว่หานลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือเมิ่งฉีฮ่วน จากนั้นนางก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวข้างกาย เมื่อหันไปมองก็พบทารกน้อยผิวพรรณขาวอมชมพูกำลังนอนเป่าฟองเล่นอยู่ข้าง ๆ
น้ำตาของนางพลันร่วงหล่นลงมาในทันที
“อย่าร้องเลยนะ” เมิ่งฉีฮ่วนเช็ดน้ำตาให้นางอย่างทะนุถนอมพลางกระซิบเสียงนุ่ม “มาเถิด มารู้จักกันเสียหน่อย นี่คือบุตรชายของเจ้า เมิ่งสืออี้”
น้ำตาของหลี่เยว่หานคล้ายกับจะไม่หยุดไหล ยิ่งเมิ่งฉีฮ่วนอ่อนโยนต่อนางเพียงใด น้ำตาของนางก็ยิ่งพรั่งพรูออกมามากเท่านั้น
นางค่อย ๆ โอบอุ้มเมิ่งสืออี้ตัวน้อยเข้าสู่อ้อมอก เจ้าตัวเล็กคล้ายจะรับรู้ถึงอารมณ์ของมารดาได้ จึงพลันส่งเสียงร้องไห้จ้าขึ้นมาเสียดื้อ ๆ
หลี่เยว่หานทำตัวไม่ถูก ทั้งตื่นตระหนกและระมัดระวังขณะโอบอุ้มเขาไว้ในอ้อมแขนพลางตบหลังปลอบโยนเบา ๆ ทว่าเมิ่งสืออี้ก็ยังไม่ห
