บทที่ 404 เมิ่งฉีฮ่วนกลับเมืองหลวง
“เจ้าอย่าได้พูดเพ้อเจ้อ!” ฟางจื่อหลานทำทีเป็นโกรธ นางตบหลังมือหลี่เยว่หานเบา ๆ พลางเอ่ยว่า “ร่างกายของเจ้าเอง เจ้าไม่รู้เชียวหรือ? ไม่ใช่ว่าไม่ให้เจ้าพบลูก แต่ยามนี้สภาพร่างกายของเจ้าย่ำแย่นัก เด็ก ๆ เองก็มีคนคอยดูแลอย่างดี เจ้าต้องรักษาตัวให้แข็งแรงก่อน ถึงจะมีเรี่ยวแรงไปดูแลลูกได้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานกลับรู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ “ท่านป้าสะใภ้ ข้าขอเพียงได้เห็นหน้าลูกสักแวบเดียว เพียซักครู่เท่านั้นได้หรือไม่? ข้ารับรองว่าพอได้เห็นลูกแล้ว ข้าจะตั้งใจพักฟื้น จะไม่ฝืนทำอะไรตามใจชอบอีกจนกว่าจะออกจากเรือนไฟ หากท่านไม่ยอมให้ข้าเห็นหน้าลูก ข้าก็ไม่อาจวางใจได้จริง ๆ”
แววตาของฟางจื่อหลานสั่นไหวเล็กน้อย ในที่สุดนางก็พยักหน้าพลางกล่าวว่า “นิสัยเจ้านี่ช่างดื้อรั้นนัก เอาเถอะ เจ้านอนพักรออยู่ที่นี่ ข้าจะไปอุ้มเด็ก ๆ มาให้ดู”
หลี่เยว่หานได้ฟังดังนั้นก็ยอมนอนลงอย่างว่าง่าย
ฟางจื่อหลานลุกขึ้นเดินไปยังประตูห้องอบอุ่น ทว่าก่อนจะออกไป นางได้ส่งสายตาบางอย่างให้กับหมิงจู
หลังจากฟางจื่อหลานออกไปแล้ว หมิงจูได้เปลี่ยนกำยานใหม่ แล้วจึงมานั่งเฝ้าข้างเตียงหลี่เยว่หาน ชวนคุยถึงเรื่องความน่ารักของทารกน้อยทั้งสอง
เพียงครู่เดียว หลี่เยว่หานก็รู้สึกว่าเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ นางพยายามฝืนทนรอเพื่อจะได้เห็นหน้าลูกก่อนจะหลับไป จึงเอื้อมมือไปดึงมือหมิงจูแล้วถามว่า “หม
