งเบาภาระของเจ้านาย เรื่องแค่นี้เจ้ายังต้องให้ข้าสอนอีกหรือ!”
หมิงจูถูกฟางจื่อหลานดุเสียงดังก็ถึงกับตัวสั่นงันงก ไม่กล้าเอ่ยปากพูดสิ่งใดต่อ
โชคดีที่เมื่อหลี่เยว่หานตื่นขึ้นมาอีกครั้งฟ้าก็มืดแล้ว หมิงจูและคังโหรวแสร้งทำเป็นกล่อมบอกนางว่าเด็กน้อยนอนอยู่ข้างกายนางมาตลอดช่วงบ่าย ยามนี้เพิ่งตื่นเพราะความหิวและกำลังรับนมอยู่ เมื่อทานเสร็จก็คงจะหลับต่อ จึงไม่อยากจะไปกวนให้เหล่าเด็กน้อยตื่นขึ้นมา
แม้หลี่เยว่หานจะรู้สึกตงิดใจอยู่บ้าง แต่เมื่อนึกได้ว่าก่อนจะหลับไปมีร่างเล็กสองร่างนอนอยู่ข้างกายจริง ๆ หัวใจของนางก็เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขจนไม่อยากจะซักไซ้สิ่งใดต่อ นางทานอาหารและดื่มยาตามที่หมิงจูกับคังโหรวจัดให้แล้วก็หลับไปอีกครั้ง
นางใช้ชีวิตเช่นนี้สลับกับการนอนจนเวลาผ่านไปเจ็ดวัน
ตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา หลี่เยว่หานจะมีโอกาสเห็นลูกได้เพียงชั่วครู่ยามที่สติพร่าเลือนก่อนจะหลับไปเท่านั้น และสิ่งที่นางเห็นก็มีเพียงผ้าห่อตัวผืนเล็ก ยังไม่เคยได้เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กน้อยชัด ๆ เลยสักครั้ง
ทว่านางได้รับปากกับฟางจื่อหลานไว้แล้วว่าจะไม่เอะอะโวยวายขอพบลูกอีก นางจึงได้แต่ข่มความพึงคะนึงหาลูกเอาไว้ในใจ
…
ในวันที่สองหลังจากหลี่เยว่หานฟื้นขึ้นมา กองทัพชายแดนตะวันตกก็เริ่มเปิดฉากโจมตีแคว้นเสวียนจิ้งครั้งใหญ่ ตลอดเส้นทางทัพของพวกเขาประกาศชัยชนะอย่างต่อเนื่องประดุจเทพสังหาร ชาวแคว้นเสวียนจิ้งถึงได้รู้แจ้งว่า หลา
