ากหลี่เยว่หานกลับถึงจวนแม่ทัพ เธอก็เกิดอาการปวดท้องอย่างรุนแรง ตอนนี้เธอตั้งครรภ์ได้แปดเดือนแล้ว หมอกู่ฟันธงว่าเธอจะคลอดก่อนกำหนด จึงรีบสั่งให้คนไปตามหมอตำแยที่มีประสบการณ์การทำคลอดทารกแฝดมาทันที
โชคดีที่จวนแม่ทัพได้เตรียมหมอตำแยที่มีประสบการณ์ไว้พร้อมแล้ว ตั้งแต่ที่ท่านหมอกู่ตรวจพบว่าเป็นครรภ์แฝดครั้งแรก และก่อนที่หลี่เยว่หานจะเข้าวัง ก็ได้รับหมอตำแยเข้ามาพักในจวนเตรียมพร้อมไว้แล้ว ตอนนี้จึงเรียกใช้ได้ทันท่วงที
แต่เนื่องจากหลี่เยว่หานอุ้มท้องแฝด ท้องของเธอจึงใหญ่กว่าคนทั่วไปมาก อีกทั้งยังเป็นการคลอดก่อนกำหนด แม้จะมีทั้งหมอกู่และหมอตำแยผู้เชี่ยวชาญ แต่ก็ต้องทนทรมานอยู่ถึงหนึ่งวันหนึ่งคืน
แต่ก็ยังคลอดไม่ออก
หลี่เยว่หานสิ้นเรี่ยวแรงไปหมดแล้ว ทั่วทั้งร่างกายไม่มีที่ไหนเลยที่ไม่เจ็บปวด
ในฐานะหมอ เธอรู้ดีว่าในเวลานี้จะมาย่อหย่อนไม่ได้ ไม่อย่างนั้นหากทารกขาดออกซิเจนนานเกินไป ย่อมจะขาดใจตายในครรภ์ได้ง่ายๆ
เมื่อคิดได้ดังนั้น หลี่เยว่หานจึงกัดฟันทนความเจ็บปวด สั่งให้คนเตรียมน้ำอุ่นที่สะอาดไว้ในถังอาบน้ำขนาดใหญ่ แล้วสั่งให้คนหามเธอเข้าไปในถังน้ำนั้น
หมอตำแยไม่เคยเห็นใครคลอดลูกแบบนี้มาก่อน จึงรีบเข้ามาห้าม แต่หลี่เยว่หานกลับยืนกรานที่จะทำคลอดในน้ำ สุดท้ายหมอกู่จึงเป็นคนพยักหน้าอนุญาต
เมื่อลงไปในน้ำแล้ว หลี่เยว่หานรู้สึกว่าแรงกดทับตามร่างกายลดลงไปไม่น้อย ในปากอมแผ่นโสมเอาไว้ เธอหลับตาลง และเริ
