บทที่ 400 การชิงดีชิงเด่นในวังหลังที่น่าฉงน
อันผินถึงกับขาสั่นเทา
นางก็แค่สนิทสนมกับเหวินกุ้ยเหริน วันนี้ทั้งสองคนจึงนัดกันมาเดินเล่นที่อุทยานหลวงเท่านั้น ระหว่างที่คุยกันสัพเพเหระก็พูดถึงเรื่องที่ฮองเฮากับพระชายามู่โต้เถียงกันในวันนี้ พอมาเห็นหลี่เยว่หานที่เป็นเพียงสตรีสูงศักดิ์จากภายนอก กลับสามารถเดินไปมาในอุทยานหลวงได้อย่างอิสระ จึงเกิดความไม่พอใจขึ้นในใจ
นางคิดว่าไหน ๆ ก็ว่างอยู่แล้ว วังหลังนี้เงียบสงบมาหลายปีเพราะความเย็นชาของฮ่องเต้หลิงอวิ๋น กระแสน้ำวนแห่งการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นได้จางหายไปนานแล้ว ทุกคนต่างยินดีกับความสงบสุข แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจะสามารถทนอยู่กับความเงียบเหงาได้ตลอดไป
เดิมทีอันผินคิดว่า หลี่เยว่หานเป็นเพียงภรรยาของขุนนางนางหนึ่ง ในฐานะพระสนมของโอรสสวรรค์ การลงโทษภรรยาขุนนางที่ล่วงเกินตนไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ไม่ต้องไปสนว่านางจะตั้งครรภ์อยู่หรือไม่ หรือฮองเฮาจะเป็นคนรับเข้ามาในวังหรือไม่ ใครจะไปรู้ว่าสถานการณ์ภายนอกนั้นจริงหรือเท็จ ไม่แน่ว่าการรับหลี่เยว่หานเข้าวังอาจเป็นการกักบริเวณในอีกรูปแบบหนึ่งก็ได้
ทว่าอันผินกลับนึกไม่ถึงว่า การแผ่อำนาจที่นาน ๆ ครั้งจะทำทีของนาง ถูกฮ่องเต้หลิงอวิ๋นมาพบเข้าพอดี!
“ฝ่าบาท…” อันผินถวายบังคมฮ่องเต้หลิงอวิ๋นด้วยความกระวนกระวายใจ กระทั่งหัวก็ไม่กล้าเงยขึ้นมอง
ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นไม่ได้สนใจอันผิน ส่วนทางด้านหลี่เยว่หานที่ชอบดูเร
