บทที่ 399 ทัศนคติของทั้งสองพระองค์ช่างน่าประหลาด
“จริงสิ เจ้ารู้หรือไม่ว่าสามีของเจ้าส่งจดหมายกลับมาแล้ว?” ฮองเฮาเอ่ยพลางคายเปลือกเมล็ดแตงโมออก แล้วหันมามองทางหลี่เยว่หาน “ได้ยินฝ่าบาทตรัสว่าทุกอย่างราบรื่นดี แต่เรื่องนี้ไม่อาจแพร่งพรายออกไปได้ งานเบื้องหน้าจึงต้องดำเนินต่อไปให้แนบเนียน เราถึงได้รับตัวเจ้าเข้ามาในวัง เพื่อให้คนภายนอกคิดว่าสถานการณ์กำลังตึงเครียด เป็นการข่มขวัญพวกเขาไปในตัว”
“เมิ่งฉีฮ่วนได้บอกหรือไม่ว่าเขาจะกลับมาเมื่อใด?”
นับตั้งแต่หลี่เยว่หานเข้าวังมา นี่เป็นครั้งแรกที่ฮองเฮาและคนอื่น ๆ เป็นฝ่ายเอ่ยถึงเมิ่งฉีฮ่วนก่อน ก่อนหน้านี้เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา แม้ว่าฮองเฮาและพระชายามู่จะปฏิบัติต่อนางอย่างเป็นกัน แต่หลี่เยว่หานก็ไม่กล้าละลาบละล้วงถามถึงเรื่องของเมิ่งฉีฮ่วน เกรงว่าความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยอาจทำลายระเบียบแผนการ หากนางถูกลงโทษยังถือเป็นเรื่องเล็ก แต่หากเรื่องนี้ลุกลามไปถึงเมิ่งฉีฮ่วนที่กำลังเสี่ยงชีวิตอยู่ภายนอกย่อมไม่เป็นการดีแน่
ครั้งนี้เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่ฮองเฮาเอ่ยปากเอง หลี่เยว่หานไม่ยอมปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอย รีบถามกลับด้วยความร้อนใจ
“เขาไม่ได้ระบุไว้จะกลับมาเมื่อใด แต่พวกเขาเดินทางกันเร็วมากนัก ยามนี้เมิ่งฉีฮ่วนเดินทางออกจากเขตชายแดนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือไปแล้ว” ฮองเฮาตรัสตอบตามความจริง
ยังไม่ทันที่หลี่เยว่หานจะได้ถามต่อว่าเหตุใดเมิ่งฉีฮ่วนต้องออก
