ันใจ เมื่อพระสนมอันผิงพบเป้าหมายที่ดูจะรังแกได้อย่างหลี่เยว่หาน นางย่อมไม่ยอมปล่อยไปโดยง่าย
“อย่างไรเก็ตาม วันนี้ฮั่นหรงฟูเหรินก็ลบหลู่เข้าไปแล้ว” พระสนมอันผิงทำหน้าเคร่งขรึม “เอาอย่างนี้ เจ้าจงคุกเข่าอยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งชั่วยาม แล้วข้าจะถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น”
“พระสนมอันผิง!” คังโหรวคุกเข่าลงต่อหน้าพระสนมทันทีพร้อมโขกศีรษะเสียงดังสามครั้ง แล้วกล่าว “พระสนมเพคะ ฟูเหรินของหม่อมฉันกำลังมีครรภ์แก่ หากต้องคุกเข่าถึงหนึ่งชั่วยาม เกรงว่าจะกระทบกระเทือนถึงทารกในครรภ์นะเพคะ…”
“ข้าผู้นี้ยังสูงศักดิ์ไม่เท่าทารกที่ยังไม่ลืมตาดูโลกอีกหรือ?” พระสนมอันผิงถูกหักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนความโมโหพุ่งถึงขีดสุด จึงสั่งคำขาด “คุกเข่าสองชั่วยาม! ห้ามขาดไปแม้แต่เค่อเดียว!”
เมื่อสั่งจบ พระสนมอันผิงเตรียมจะสะบัดหน้าหนีไป ทว่ากลับมีเสียงทรงอำนาจดังแทรกขึ้นมา
“ข้าก็อยากจะเห็นนัก ว่าใครกันที่บังอาจรังแกครอบครัวของขุนนางผู้มีคุณต่อแผ่นดินเช่นนี้”
นั่นคือ… ฮ่องเต้หลิงอวิ๋น!
