บทที่ 397 ปณิธานแรกเริ่มบัดนี้อยู่ที่ใด?
กู่ภักดี
หากผู้ถูกวางกู่กระทำการอันไม่ซื่อสัตย์หรือทรยศต่อผู้เป็นนาย ย่อมต้องเผชิญกับความเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกหนอนนับหมื่นรุมกัดกินหัวใจ มีเพียงความเมตตาจากผู้เป็นนายเท่านั้นที่จะช่วยบรรเทาความทุกข์ทรมานนั้นได้ชั่วคราว
กู่ภักดีนี้มีความพิเศษยิ่งนัก กู่ตัวแม่เพียงตัวเดียวสามารถควบคุมกู่ตัวลูกได้นับหมื่นนับพัน
ในคราแรกเมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้คาดคิดว่า แม้แต่เถ้าแก่ประจำจุดพักส่งเสบียงก็ยังถูกจงเจิ้งเซวียนผู้รอบคอบวางกู่ภักดีเอาไว้ เมื่อคนมาถึงตรงหน้า เขาจึงทำได้เพียงส่งคนไปพาตัวบุตรชายของเถ้าแก่ออกมาเพื่อถ่วงเวลาชั่วครู่ ในขณะที่บุตรชายของเถ้าแก่กำลังสนทนากับจงเจิ้งเซวียนอยู่นั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็ได้ระดมพลอย่างรวดเร็ว ทหารส่วนใหญ่ที่เดิมทีซุ่มกระจายตัวอยู่ในป่าต่างโอบล้อมเข้ามาอย่างเงียบเชียบ เพียงชั่วพริบตาเดียว คนสนิทรอบกายจงเจิ้งเซวียนก็ถูกสังหารจนหมดสิ้น
“เจ้าฉลาดกว่าที่ข้าคิดไว้มากนัก” จงเจิ้งเซวียนไม่ได้ตื่นตระหนกแต่อย่างใด เขายังคงยืนอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทีสงบนิ่ง และผ่อนคลาย
“องค์ชายทรงมองการณ์ไกล ข้าผู้นี้ไม่กล้าอวดดีต่อหน้าพระองค์” แม้วาจาจะดูนอบน้อม แต่ใบหน้าของเมิ่งฉีฮ่วนกลับเย็นชาถึงขีดสุด
สิ้นคำสนทนาเพียงไม่กี่ประโยค ทหารกลุ่มหนึ่งก็ก้าวเข้ามารวบตัวจงเจิ้งเซวียนเอาไว้
จงเจิ้งเซวียนขมวดคิ้วมุ่น คล้ายกำลังพยายามใช้กำลังภายในอย่างลับ ๆ ทว่าคนที
