บทที่ 389 ปรมาจารย์ด้านการพลิกแพลงคำพูด
หลี่เยว่หานพลิกดูรายชื่อละครในใบรายการแสดง พลางถอนหายใจและส่ายหน้าเป็นระยะ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา
หรวนชื่อกระวนกระวายใจรอให้หลี่เยว่หานเลือกละคร เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นของนาง ก็อดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้ “หานหรงฟูเหรินรายการแสดงนี้มีปัญหาอะไรหรือเพคะ?”
จี้ซินเยว่อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย “หานหรงฟูเหรินคงไม่ใช่ว่าอ่านหนังสือไม่ออกกระมัง?”
หลี่เยว่หานถอนหายใจอีกครั้งพลางวางใบรายการลง เงยหน้ามองไปยังพระชายาที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธาน กล่าวว่า “ให้พระชายาเลือกเถิด ข้าไม่รู้จะเลือกละครพวกนี้อย่างไร”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ พระชายาพยักหน้าเบา ๆ “ขอบใจเจ้า”
จากนั้นพระชายามองไปที่หรวนชื่อ กล่าวว่า “เรียกพวกระบำร้องเพลงมาแทนเถอะ ให้คณะละครหลิ่วหยวนกลับไปพักผ่อน”
หรวนชื่อไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น จึงถามอย่างติดขัด “แต่… แต่ละครของคณะหลิ่วหยวนดีนักนี่เพคะ…”
เห็นสีหน้าพระชายาเย็นชาลง แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มเยาะ “ดี? ละครของคณะหลิ่วหยวนดีจริง แต่รายการแสดงที่จวนเฉินของเจ้าเลือกมาล้วนเป็นเรื่องราวของคู่สามีภรรยาวัยเยาว์ที่จบไม่สวย ต้องการสื่อถึงอะไร? ต้องการเสียดสีที่ข้าต้องสูญเสียสามีตั้งแต่ยังสาวและต้องอยู่ม่ายตลอดชีวิตหรือ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าหรวนชื่อซีดขาว รีบรับใบรายการมาดูอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นชื่อละครที่เขียนไว้ สีหน้าก็ซีดเผือดในทันที “พระชายา… นี่เป็นความผิดพล
