้งใจจะลบล้างความขัดแย้งกับนาง พร้อมทั้งช่วยพระชายาแนะนำให้รู้จักกับหลี่เยว่หานแน่นอนว่าหากทำให้พระชายามีความประทับใจที่ไม่ดีต่อหลี่เยว่หานตั้งแต่แรกพบ ก็จะเป็นผลดีต่อตระกูลเฉิน
นั่นจึงเป็นเหตุผลที่หรวนชื่อพยายามให้หลี่เยว่หานนั่งที่นั่งประธาน
และพระชายามีกฎว่า ที่นั่งรองจากนางจะไม่ให้คนที่ไม่รู้จักนั่ง ดังนั้น เมื่อหลี่เยว่หานย้ายจากที่นั่งประธานไปนั่งที่รอง จี้ซินเยว่ที่เสียดายที่ไม่ได้ให้หลี่เยว่หานนั่งที่ประธานก็กลับดีใจขึ้นมา
แต่หลี่เยว่หานระมัดระวังตัว เมื่อเห็นจี้ซินเยว่ดีใจจนเห็นได้ชัด ก็รู้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงย้ายไปนั่งที่ท้ายสุด ทำให้พระชายามีความประทับใจที่ดีต่อหลี่เยว่หานตั้งแต่แรกพบ
ทุกคนต่างรู้ว่าหลี่เยว่หานมาจากหมู่บ้านเล็ก ๆ แถวชายแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือ ยากจนและล้าหลัง ย่อมไม่เคยเห็นโลกกว้างและไม่รู้มารยาท แม้ทุกคนจะพูดว่าหลี่เยว่หานทั้งสาวทั้งสวยมีสง่าราศี แต่ในใจต่างอยากเห็นนางอับอายขายหน้า
แม้ตระกูลเฉินจะไม่มีใครรับราชการ แต่พวกเขามีเงิน ยังคงมีที่ยืนในหมู่ขุนนาง ผู้มาร่วมงานล้วนเป็นคนมั่งมีศักดิ์สูงที่สนิทสนมกับตระกูลเฉิน จึงย่อมมีใจอยากดูความสนุกของหลี่เยว่หาน
ไม่พูดถึงการแสดงของคณะละครหลิ่วหยวน แค่อาหารในงานเลี้ยงก็ล้วนเป็นของดีหายาก การจัดวางประณีต ทั้งสีสันและกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ
แต่หลี่เยว่หานกลับไม่แตะต้องแม้แต่คำเดียว แม้แต่ตะเกียบก็ไม่ขยับ
จี้ซิน
