ฮ่อเจิ้งเทียนไปเตรียมรถม้า รีบเร่งมุ่งหน้าไปยังจวนซิงกั๋วในขณะที่ฟ้ายังไม่มืดสนิท
เมื่อมาถึงจวนซิงกั๋วหลี่เยว่หานเห็นผู้ดูแลจวนยืนรออยู่ที่ประตู นางถึงกับชะงักไปชั่วขณะ “ท่านลุงรู้หรือว่าข้าจะมา?”
“ท่านกั๋วกงสั่งให้ข้าน้อยคอยเฝ้าหน้าประตูรอคุณหนูอยู่หลายวันแล้วขอรับ” ผู้ดูแลอวี๋เป็นทาสที่เกิดในจวน จงรักภักดีต่อจวนซิงกั๋วอย่างสมบูรณ์ หลี่เยว่หานจึงไม่สงสัยในคำพูดของเขาแม้แต่น้อย
เมื่อนึกถึงว่าอวี๋เจ๋อฟางคาดเดาได้ล่วงหน้าว่านางจะมา หลี่เยว่หานก็อดหน้าแดงไม่ได้
ผู้ดูแลอวี๋เห็นหลี่เยว่หานไม่พูดอะไร จึงอธิบายเพิ่มเติม “คุณหนูไม่ต้องห่วง ท่านกั๋วกงและท่านหญิงกั๋วกงล้วนรักและห่วงใยคุณหนูมากขอรับ”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หลี่เยว่หานก้มหน้าลงพลางถอนหายใจเบา ๆ
ใช่แล้ว อวี๋เจ๋อฟางและฟางจื่อหลานสองสามีภรรยาคู่นี้ล้วนรักและเป็นห่วงหลี่เยว่หานมาตลอด มิเช่นนั้นคงไม่พยายามชวนหลี่เยว่หานมาพักที่จวนกั๋วกงหลายครั้ง เห็นได้ชัดว่าพวกเขามองเห็นสถานการณ์ในเมืองหลวงที่กำลังจะระเบิดขึ้น จึงอยากปกป้องนางให้ดี
เมื่อเข้าใจเช่นนั้นแล้ว หลี่เยว่หานจึงไม่รอช้า ให้หมิงจูพยุงเดินตามผู้ดูแลอวี๋เข้าประตูใหญ่ของจวนกั๋วกงก่อนจะเข้าประตู นางหยุดฝีลงเท้าแล้วหันไปมองเฮ่อเจิ้งเทียนที่กำลังจะขับรถม้าไปรอด้านข้าง ก่อนจะพูดว่า “เจ้ากลับไปก่อนเถอะ คืนนี้ข้าจะพักที่จวนกั๋วกง พรุ่งนี้ค่อยกลับจวนขุนพล”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ผู้ดูแลอ
