บทที่ 381 ความลำบากใจของฮ่องเต้หลิงอวิ๋น
เมื่อคังโหรวได้ฟังคำพูดของหลี่เยว่หานก็แทบจะร้องไห้ออกมา นางอธิบายมาตั้งนาน ใช้ลมปากไปมากมาย ในที่สุดหลี่เยว่หานก็เข้าใจว่าตั้งแต่ต้นจนจบ องค์ชายสามไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย!
“ถูกต้องแล้วเพคะ” คังโหรวพยักหน้าอย่างซาบซึ้ง “องค์ชายสามมีนิสัยตรงไปตรงมา สิ่งที่จะทำก็ไม่เคยให้ผู้อื่นทำแทน และนอกจากองค์หญิงแล้ว องค์ชายสามก็เป็นพระโอรสองค์เล็กสุดของฝ่าบาท ตั้งแต่เด็กก็สนิทสนมกับองค์รัชทายาท เป็นคนใจดีและฉลาด ไม่เคยทำเรื่องลับหลัง”
“เช่นนั้น…” หลี่เยว่หานมองคังโหรวอย่างพินิจพิเคราะห์ “ตกลงแล้วเจ้าเป็นคนของฮ่องเต้ หรือเป็นคนขององค์ชายสามกันแน่?”
“บ่าวเป็นคนที่ฝ่าบาททรงส่งมาดูแลท่านหญิงที่จวนขุนพลจริง ๆ เพคะ” คังโหรวตอบอย่างซื่อตรง “แต่เพราะบ่าวได้รับการสั่งสอนจากฝ่าบาทมาโดยตลอด จึงรู้จักองค์ชายทั้งสามมากกว่าผู้อื่นอยู่บ้าง”
“ครั้งแรกที่ตราหยกสมบัติของแผ่นดินถูกมอบให้องค์ชายใหญ่ในฐานะตราประจำองค์รัชทายาท ตอนนั้นแคว้นตงฮั่นยังไม่มีอำนาจแข็งแกร่งเท่าทุกวันนี้เพคะ ในวังหลังของฝ่าบาทก็เต็มไปด้วยองค์หญิงที่ถูกส่งมาจากแคว้นรอบข้างเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรี”
“ทั้งหมดนี้เป็นปัญหาที่ตกทอดมาจากรัชสมัยอดีตฮ่องเต้ แคว้นตงฮั่นรุ่งเรืองมาสามร้อยกว่าปี ตอนที่ฮ่องเต้องค์ก่อนยังหนุ่มก็เป็นช่วงที่แคว้นตงฮั่นแข็งแกร่งที่สุด แต่พอพระองค์มีพระชนมายุมากขึ้น โรคหวา
